Diamantstad

En terwijl Essie roerde, met toeterblaasjes van den lepel proevend, slurpend met vinnige haaltjes, stampte Mijntje de trap af, om voor brood te zorgen. Scheelde geen nippertje of ze hadde ’t vergeten. Dovid was ’r nog niet. Ongerust, bang voor ’t getal dertien — zat Reggie in ’t rumoer de buitengeluiden te beluistren. Rebecca most effen gaan kijken en Eleazar rondzien in de straat, voor. Poddy kreeg vast z’n portie — ’n gestoofde bliek, ^?n kwak rijst met erwten en 'n halleve harden bokking. Suikerpeer bracht 't ’m zelf, maakte 'n kuil in de deken, trok ’t vel van den bokking met z’n nagels, omdat Poddy zoo schlemielig tekeer ging dadde de erwte in ’t bed rolde. Dan, hijgend, frischrood van de vriezende straat, holde Mijntje terug met ’t brood en de heete centen, die ze van ’t kwartje werom had gekregen, ’t Vierkant brood op de tafel, nam ze ’n mes om ’r op los te hakken.

„Schei uit!”, schreeuwde Essie, die de eerste homp met vijandige oogjes volgde: „schei uit — dad-is geen snijje — dad-is jape!”

„Komp ’r wad-op~an! Zoo of zoo” —, zei Mijntje, betweterig.

„Blijf d’r af — laat mijn ’t doen!”, riep Essie schel en ’r Reggie in betrekkend, praatte ze over ’t kinder-geraas heen: „nog geen nagedachte as ’n cent zoo groot! Brood jape is geen brood snijje. Voel u is! Dat noemp ze ’n boterham. Hoeveul boterhamme snijdt u uit ’n brood ? ”

„Zooveel as ’k wil,” glimlachte de blinde, die jaren op den tast had gesneden — dik of dun, naarmate ’r was —: „boterhamme snijje is ’n kunst — ik haal d’r wel twintig uit.”

„Twintig!”, zong Essie: „nee, dan mod-u is wachte — dan zal ik u wat anders late zien.” — En ’t brood tegen de plank van ’r platte borsten houdend, liet ze ’r snel en sekuur ’t mes in glissen, zonder ’n afwijking, zonder 'n hapering. Meijertje, aandachtig de pianden onder ’t hoofd, telde hardop en hoe hooger-ie telde... drie-en-twintig, vier-en-twintig, vijf-en-twintig, tot een en dertig toe, hoe bewonderend-wieglender Reggie’s glimlachend hoofd bewoog.

13    193