Diamantstad

komend snordons, bleek en met vet-rooie lippen. Hij kon ouder geweest zijn, dor mannetje als-ie leek.

„Dag,” zei-ie, Eleazar niet herkennend.

„Hei-je verkoch?” —, vroeg Poddy, 'n doos overnemend, waarin netjes gerijd de sigaretten lagen.

„ISfimmendal,” zei de jongen, bot. Den heelen dag had-ie op ’t ijs, bij de tenten, gestaan, zonder eten. As ’t ’m te lam om z’n maag werd, scheurde-die ’t papier van ’n sigaret, kauwde de tabak als ’n pruim.

„Nimmendal!”, gromde Poddy: »is mijn nog nooit overkomme!”

„Prebeer ’t dan    zèllef!”, zei de jongen    valsch.

„Mod-ik ’t prebeere!” —, rauwde    de    vader:    „vuile

hond! Hei'k ’t nie me heele leven voor jullie gedaan?”

Verkleumd ging de jongen bij ’t dakraam zitten.

Meelijdend schudde Eleazar ’t hoofd naar de zij van de bedstee, wenkend met de oogen.

„Trek z’n partg!”, kregelde Poddy: „leg je hande onder z’n luie poote, dan wordt-ie nog geen sauger! Ik ’t prebeere! Ik ’t    prebeere! Ik met    me    zieke lichaam

en me stijve poot!    Vuile hond!”

De jongen keek gluiperig-valsch, hield zich in. Rozetje, op ’t matras in den hoek, wakker-geschreeuwd door Poddy’s kwaadaardigheid, zat even op, wreef zich de oogen, keek rond, zakte weer naast Sally, ^?t broertje. Eleazar’s oogen gingen van ’t matras naar ’t dor mannetje bij ’t dakraam. En zich den avond herinnerend, toen-ie in den deurpost van den sigaretten-jood had gewacht, toen de lamp walmde en ie Rebecca met Joozep en Serre tezaam had zien liggen op den grond, kreeg-ie ^?n dwaze, rillerige, onverklaarbare sensatie — dwaas, dwaas — z’n eigen jeugd was niet anders geweest.

’t Was bij achten eer ze aten. ’t Liep van geen leien dak. Essie kwam azijn tekort. Saartje werd naar benejen gezonden, om de flesch te halen, waarin nog ’n restantje most zijn. ’r Geelde ’n dikke laag schimmel op. Beurt om beurt roken Essie, Reggie, Mijntje, Suikerpeer aan den hals of ze nog goed was, of je ze nog mocht gebruiken.

192