Diamantstad

„Nah! Nou zeg ’k niks meer! Hij heit z’n zin!”, gromde Poddy.

„Hoe ken men zoo verstopt, zoo stom zijn,” begon Essie te verwijten.

„Groot ongeluk!”, lachte Suikerpeer, oprapend wat in de la had gezeten: „d’r leit ja ^?n pietekam en ’n zilveren vork in! Hoe bergt men zijn zilver nie beter!” ’t Duurde 'n poos eer de tafel door ’t deurgat was. Want iedereen gaf raad.

Poddy wou ’m op z’n kop, Essie overdwars, Mijntje schuingehouen-in-de-lengte. En blinde Reggie stond maar gedwee te roepen dat ze op moste passé om d’r vingers niet te klemme en niet te struikele bij de trap. Toen, bij ’t nieuwe deurgat, moest Eleazar ’n poot afhouen die tegen den muur werkte, ’t kalkgruis met stuivingen dee storten, stompte Suikerpeer tegen ’n knellenden hoek van ’t blad. Rebecca, giegelend, met bedwongen proesten, omdat de groentenjood zich pijn dee, hield de la vast, de la met de kam, de ijzeren lepels, bandjes en klosjes. Eindelijk met ’n hoera van Meijer, Saartje, Jaantje en Flippie, schoof de tafel naar binnen.

Eleazar maakte ’n praatje met Poddy. De heele, hééle nach — sprak de zieke — had-ie legge schwitze en hoeste. Nou, gedank, had-ie ’n paar vrije uurtjes — en trek — op z’n woord-van-werachtig trek. Z’n skelet-handen bewogen als in weving over de deken, z’n oogen leien verdoft in de kassen.

„Laat Joozep en Rebecca maar hiernaast eten,” zei-die blazend: „ik stik enne zij krimpe van de kou. Sally enne Rozetje enne Serre hèbbe al gegete — ⁷n wonder hoe kindere door alles heenslape...”

„Hei-je ’t zoo warm?”, zei Eleazar, huiverend in de kilte der kamer, na de lekkere warmte bij Suikerpeer.

„Warrem? — 'k Hei 't nie warrem en nie koud — ’k hei ’t lékker — ’k hei me in geen maande zoo lekker gevoeld. Niks as ’n kou gewees — enkel 'n kou...” De deur werd geopend en Jozef, de oudste zoon, kwam binnen. Voor ’t eerst zag Eleazar ’m van dichtbij — ’n jongen van zestien of zeventien, of vijftien, met aan

191