Diamantstad

vroeg Essie aan Eleazar: „we komme d'r nie. Nee, we komme d’r nie, Mijntje. Wij zijne met z’n aehte en u en Reggie en Saartje zijne d’r ellef — enne Bekkie en Joozep — dad-zijne d’r dertien...”

„Dertien,” zei tante Reggie, angstig: „dertien — dertien mag nie. Heit-u Dovid wel meegeteld?”

„Enne Dovid is veertien,” knikte Essie gerustgesteld. Met z’n dertiene ete, nie voor al ’t geld van de wereld — dan had 'r een weg gemotte.

Met bolle stappen dook Eleazar de trap af, mal-vergenoegd. Wel meer had-ie ’t meegemaakt, dat in tijden van armoe, een-hoog en twee-hoog d’r eten bij mekaar brachten. Jaren en jaren geleden, hadden ze nog zoo is gezeten met Juda en Hes, alles scharrelend uit hoeken en gaten — en eens met Isaacs, die op kermissen koek verlootte — telkens was ’t 'n ver-vroolijking, ’n gijntjes-zeggen zonder eind geweest. Nou, na ’t gezoek, ’t gewroet, ’t getob — z’n wanhoop bij de bijt zwartte nog in z’n hoofd — stond de komende avond als ’n niet gewachte vreugde. Vorken, lepels, borden en schalen greep-ie in 't donker en haast neuriënd stormde-die de snauwend-krakende trap op. Op ^?t portaaltje gaapten de deuren van Suikerpeer en Poddy.

Lawaaierig-druk, lollig van lach, hielp de groentenjood Rebecca, om Poddy’s tafel door de posten te wringen. Poddy, in ’t bed, vermagerd, met hoofd- en baardhaar in wilde vergroeiing om ’t scherp gespaak van neus, mond en jukken, zat te schreeuwen hoe 't most.

„Luister dan nie! Luister dan nie! Zoo is-die d’r nie in gekomme! Draai ’m over zgn kop! ”

„Laat mijn nou trekke!”, riep Suikerpeer koppig, stootend en wrikkend: „waas ist dos voor ’n ver-schwarzte tafel!”

„Draai ’m over zijn kop!”, schreeuwde Poddy weer. „Hoe ken men zien wad-de kop en wad-de togus is?” —, gijnde Suikerpeer.

Met viel de la uit de tafel, wat zoo’n smak gaf dat Essie en Mijntje en de kindren op ’t portaaltje te hoop drongen.

190