Diamantstad

ken legge van honger — as ’k je weer hei te vloeke, wensch ’k je blare van-de-sneeuw.”

Net kwam Rebecca binnen, 't Petrolie-stel onder de rijst met de grauwe erwten, die ze samen in één pan kookte, was uitgegaan. Of ’t hinderde as ze de pan in ’n leeg gat van de kachel stak? Ze zag blauw van de kou. Dagen lang hadden ze niet gestookt. En Poddy kreeg zoo’n trek, nou-die vandaag wat beter was.

„Zal ik je wat zegge?” —, zei Suikerpeer uitbundig: „komme juillie allemaal hier — dan fresse we bij mekaar — botje bij botje ..

„Ja doe dat,” knikte Reggie: „gesjogtenheid is geen gesjogtenheid — as je déélt...”

„En vader?”, zei Rebecca, traag-aarzelend — ’twas hier zoo lekker warm en zooveel mensche.

„Dan gane we je vader ’n borretje van alles brenge,” zei Suikerpeer: „dan krijgt-ie ’n — ’n franse maaltgd — eerst visch — pezon — enne dan harde bokking — bekon — enne dan rys met soger-errette...”

Na de hardheid van den dag, ’t sloven en zwoegen in de felle winterkou, schenen ze uitgelaten te worden. Kwam de morgen, dan kwam de morgen. Nou, terwijl de wind langs de hoeken van ’t huis gier-suisde, voelden ze ^?n vreemden drang bij mekaar te kruipen.

„Zal ’k ^?t vader gaan vrage?”

„Natuurlijk,” zei Essie.

„En mag Joozep meekomme?”

„Nou nee! Mot Joozep dan niet ete, nar van ’n meid!”, schreeuwde Suikerpeer.

De kamer pufte van 't rumoer. Esther, Meijer, Jaantje, Flippie en Bekkie, de kindren, praatten en kibbelden. Bekkie, hongerig, sloeg met ^?r lepel tegen 'n bord.

Mijntje, die van de kast naar de tafel liep, tellend of ’r genoeg vaatwerk was, trok ’r dan nijdig den lepel uit de hand, ’m op ’t tafelvlak kletsend — ’t was om stapel te worde, dat lawaai en getik! — en als ze weer bij de kast was, dee Bekkie ’t opnieuw, verwend en brütaaL „As uwe van beneje effen wat borde wil hale?” —,

189