Diamantstad

vergallinge gebeure — enne goed dad-’k ’r bij bin ge-komme, Reggie — want uwe had ’t nie gezien — Og, wad-’n bezze gammer, die ja ’n koningsmaal zal bederve ...⁹

’n Koningsmaal. Ja, ’t werd ’n koningsnoen, 'n noen die ’t heele huis in vroolijkheid zette. Want nog terwijl de visch stond te koken, met ’n beetje zout dat Mijntje bij den schoenmaker — ’n haurik van ’n vent in de laatste tijd — maar zout weigerde je an niemand, an je grootste vijanden niet! — had geleend, kwam Suikerpeer thuis met harde bokkings. Wat-ie nooit dee, was ’m vandaag overkommen. Rot van moeheid, was-ie bal-oorig met de andere sneeuwruimers ’n paar brande-wijntjes met suiker gaan drinken — enkel jenever lustte-die niet — toen opgeknapt, bang voor Essie die 'n honde-neus had en ’t merkte as-die sjikkerde, had-ie zes harde bokkings voor ’n dubbeltje gekocht. Je kon d’r rauw an smullen en gewarmd op ’n doove-kooltje was ’t om je tien geboden te likken. Yisch met ’n scheutje azijn, ’n pietsie peper èn harde bokkings — in geen tijje hadde ze ’t zoo betoeg gehad, zei Reggie, 'r vrindlijke tevredenheid aan de andren opdringend.

„Over ^;t end van me jare,* praatte Suikerpeer: „mod-’k geen sneeuw meer scheppe. Da’s grüwelwerk. Adde-schim, >as je ’n uur bezig bin, hei-je geen rug meer — en geen poote meer — hei-je niks meer. Geef mijn ’n kar met negotie — late zij zich ’n breuk sappele! Niks voor ons!”

a’k Wou dad-je d’r nachwerk van had/ zei Essie: »hoe ken men zoo vloeke over ’n kostelijk daggeld!”

„Zal ik me droppele zweet, niet te telle, voor honderd-vijftig rooie cente verkoope!*, rekende de groentenjood: „hei-’k gelijk, Eli?*

Bezig de kinderen, die pas gekrijscht en gevochten hadden, stil te houden, knikte Eleazar. As-ie 't tegendeel zei, zwaar-op-de-hand ging beweren, kreeg-ie ’n heibel als dien avond bij Soor.

„Je doeit %ⁿ zei Suikerpeer: „omdat je anders krom

188