Diamantstad

„Ontrieve! Ontrieve!”, drong Reggie aan: „hoe ken u mijn ontrieve? We hebbe ja visch zonder vuur, en hebbe we ja vuur d’r bij, dan hebbe we geen zout en geene aarpels.”

Even soesde Essie in overweging van ’t voor en ’t tegen — dan ineens druk-laehend zei ze:

.. Weet uwe wat? Weet uwe wat? Leit u bij mijn uw dalles — dan hebbe we allemaal alles. Hèhèhè! — Enne dan kenne we bij mijn koke — ’k hei nog ’n kooltje over en ’n beetje heete asch — enne dan zalle we verder zien.”

„Kanne we met zooveul bij u zitte?” —, vroeg Reggie. „Hoe meer ziel, hoe meer simge,” knikte Essie. Eleazar, die de vischjes in 'n emmer water gemept had, veegde z’n mes schoon.

Maar Essie, die 'm enkel had zien schrappen, werd ongerust.

„Eli, wat gaat uwe nou beginne ? Mot ^?t vuil ’r nie uit?” ₉’t Vuil,” zei hij — „wat voor vuil?’

„Og, wad-’n frotzak — me-kan toch geen visch koke met de darme d’r bg! Sjijn zal ’t weze. As de gal d’r in blijf, ken je ze wegsmijte as grate! ”

„An welleke kant mot ’k ze dan opensnijje?” — vroeg-ie — „links of rechts ?”

„Snijdt uwe ze ope an de buik,” zei Essie : „dan heit-ü links en dan heit-u rechs — as u ze vergalt is de heele maaltijd verschteurd...”

Voorzichtig zette Eleazar de punt van ’t mes in ’n buik, snee toe naar den kop en in ’t geschemer der plaats, slipte ^?t vuil uit de wond. De gal kon-ie niet vinden. Tastend en trekkend kreeg-ie de groen-bruine smurrie over de vingers.

„Adeschim wad~’n mijnse!”, riep Essie : „as z’n hande in boter zijne gebrajen, ken-die ’t nog nie! Stop ’m derek in ⁷t water, anders kots je je hart uit je lijf...” Saartje liep met ’t vischje naar de kraan, Essie nam ’t mes over van Eleazar. En met handige sneedjes wipte ze de ingewanden er uit.

„Zoo — as uwe ’t zoo doet, Eli, kenne d’r nooit geen

187