Diamantstad

die van boven kwam, keek met blij-verwonderde oogen.

„Bin je an ^;t vissche gewees, oome?”

„Ja, Saar.”

„En wat zijne dat oome?"

„Da’s ’n bliek — en dat ^?n voren — en dat — da’s ’n rare die ’k nie ken.*

»Mag 'k'mee hellepe schrappe?"

„Nee — stil nou!", zei-ie, ineens nijdig, omdat-ie zich stak an ’n rugstekel —: „hè!”, klaagde-die, zui-gejid en ^?t bloed in de sneeuw spuwend.

„Hei-je je gesneje, jonge?” —, vroeg de blinde, pijnlijk kijkend.

»Nee — me geprikt.”

„Mot je goed uitzuige — Sally van Mak heit ’r ’n opgezette hand van gekrege — van belang! Zuig-ie goed?"

„Ja,” norschte hij, kribbig van pijn.

De traptreden kraakten, stugger van knettergeluid in de kou. Essie van Suikerpeer, 'n doek om 'r hoofd, kwam is kijken waar Suikerpeer bleef. Toen ze hoorde dat Eleazar 'm gezien had, bleef ze ’r handen wrijvend staan babbelen.

„Wad-’n bemazzel,” zei ze, ’r bandeau-hoofdje wrikkend: „hoe komp iemand zoo bemazzel, as’t waterdich leit as ’n pot! Hoe kèn men hengele — mijn ’n wonder! ”

„Heit-ie uit bijte opgehaald — met levensgevaar,” praatte de blinde.

„Zal wel twee pond weze," taxeerde Essie: „zijne dat baarsies?”

„Bliek en vores,” vertelde Eleazar geduldig.

„Nou zal u nie geloove,” knikkelde Essie: „maar nou loop me ’t water uit me mond — zoo weraehtig as ’k leef — wat ’n mazzel!”

Ze zei ’t zoo verlekkerd, zoo gretig en ’t heele huis wist zoo wat ieder in z’h kast had, dat Reggie, goedig-lachend, vroeg of ze ⁵r de helft van wou — want tien voor haar, Dovid, Eli en de kindere was zadde genog.

„Nee, nee,” zei Essie, lacherig, buur-vrindelijk: „nee, laat ’k u niet ontrieve.”

186