Diamantstad

an me poote." Bevend van moeheid, met handen die-die niet stil kon houden, liet-ie de stukgewerkte, bloedrige blaren zien.

„Cente verzoete blare," zei Eleazar, bijna afgunstig.

Doorloopend, omdat de stadsopzichter op ’t trottoir kwam, snauwend naar ’t gebabbel keek, wachtte-die op den hoek tot ’n handkar gevuld was. Er werd een lantaren aangestoken, die schamper-geel met 'n groenigen nimbus ’t weifelend daglicht doorschrilde. In de holte van 't station vurigden de roode signaalliehten en op ’t plein kil en nevel-schimmig klamde in meerdere kappen ’n vlam, slurperig-kwijnend achter de vetting der glazen. De jodenbuurt inwandelend, hield-ie in zich de ziening van de werkende mannen in de sneeuw, het norsch beweeg der bezem-zwaaiende armen, het strammen der beenen — 't er uit vallen bij dien spierarbeid van den ouwen jood — gelijk ’n pootige christen-koopman 'r uit viel — die met joden negotie dee.

Tante Reggie had van Soor ’n half brood gekregen. Nou Eleazar thuis kwam met visch, kende ze ’r weelde niet.

„Hei-je ze geköch?" —, vroeg ze eerst, den zakdoek betastend, van eiken visch door ’t goed heen, de dikte bevoelend.

„Nee," zei-die, ’n homp droog brood in gulzige brokken slikkend — as-ie langer gewacht had, was-ie in mekaar gezakt: „nee, die hei-’k uit ⁷n bijt gehaald.”

„Uit ’n bijt," sprak ze: „hoe ken men z’n leven zoo wage!" Hij lachte.

„Maar nou," zei ze, bezorgd voor zich heen pratend: „nou hebbe we visch — en wadde lekkere dikke zijne d’r bij — maar nou bin je net zoq wijd — zonder sto-king enne zonder zout."

„Laat ^Jk ze eerst schoonmake," zei hij opgemonterd: „dan kijke we verder." Zij, in dèn deurpost, luisterde naar ’t geschrap van z’n zakmes. Yisch voor visch, lei-die op ’t vensterkozijn en ’t mes malschte de schubben, die in ’t avondscheemren warrelend stoven. Saartje,

185