Diamantstad

loos lichaam besterven. Een stap, een luttele glijing en hij was ’r uit, stikkend als de visschen, verlost uit ⁷t hijgend getob. Ziekelijk geeuwend, dat de tranen uit z’n ongemakkelijke oogen glibberden, begon-ie weer op en    neer    te    loopen, bang voor    ’t water dat ’m aantrok.

Als ze    'm    nou brood hadden voorgezet, zou-ie ’r van

gekikt hebben, te ellendig as-ie zich voelde om iets te 'kunnen. Wat was gebrek 'n ding dat je tot ’n beest maakte, dat je alles dee verwenschen, vergeten — wat was je niks, niks met ’n maag die 't denken uit je kop trapte. Klappertandend, bukkend om den zakdoek met de    twee    dooie visschen mee    te nemen, ’t nog eens in

de    stad    te    beproeven, zag-ie    twee bliekjes beweegloos

naast mekaar drijven, ’t Kikkerde ’m op. Snel met z’n pet scheppend, verraste die ze. Vier. Yièr. As-ie ’t opgaf, bracht-ie niks mee voor de kindren, de blinde, die gisteren gewacht had, vandaag wachtte. De zakdoek op ’t ijs, trilde zachtjes, de plezierige stuiptrekking echoënd.

Tegen vgf, blij met z’n vangst — hij had ’r wel twintig, liep-ie de Sarphatistraat door. Daar waren ze nog bezig met ’t ruimen. Op gelijke afstanden leien puntige hoopen sneeuw en straatvuil. Handkarren werden af en aan geteden om ’t veegsel in de vaarten te storten. Bij het station werkten ploegen met bezems, schoppen en latten. Suikerpeer, ongewoon-rood van gelaatskleur, stond op ’t trottoir de ingevroren sneeuw los te bikken. Rustend op den steel, kapot van den arbeid dien z’n oud joden-lichaam nauwelijks kon volhouden, spuwde» die hijgend.

,’kWou dat ze mijn vanmorrege hadde angenome,* zei Eleazar.

a’kLeg net zoo lief ^?n week ziek,* sprak de groentenjood, meewiegend ’t gehijg van z’n borst: „dad-is geen werk voor ’n jid*...

„ Je sleept ’n daalder na huis — wees blij, gammer”.

„Blij! Blij! Me lendene krake — ’k hei geen droge plek an me lijf. Daar mod-je ’t lichaam van 'n goj voor hebbe. Yan zeven uur tot nou an toe! Kijk wad-’n blare

184