Diamantstad

bodem meer voelden en ’n vinnige tinteling in de handen van 't koude water, keek Eleazar naar ’t vak. Jan, die zich verveelde, zei dat-ie ’r van-door ging.

„Blijf-ie nog lang, zeg?"

„Hei-je zoo’n haast?”

„Nou ja — wat mot ’k hier? Je vangt ommers niks ...”

„As je maar wacht.”

Hij stond haast te bedelen om ’t gezelschap van 't kind. Alleen hield-ie ’t niet uit.

„Is je zussie weer beter?” —, vroeg-ie om te rekken.

„Wat voor zussie?”

„Die toen zoo ziek was — toen de kelder onder was geloopen?”

„Die was ommers nie ziek!”

„O nee?”

„Wel nee — noem-ie dat ziek? — Daar drijft ’r weer een! Daar komt-ie!”

’n Kleine bliek slapte omhoog, ’t buikje rood-lichtend, de vinnen draderig-waaiend als haar. Langzaam door ’t donkere gat van ’t water rees-ie, luchtig van drijving. Liggend op ’t ijs, de armen gestrekt over de bijt, greep Eleazar.

Maar 't vischje in laatste herleving, schoot uit z’n hand, duikend onder het ijs.

„Wat ’n sekreet om zich dood te houe,” zei Jan en trapplend van kou, herhaalde-die: „ik gad’r vandeur, zeg.”

„Goed,” zei Eleazar, mat. En ’n paar blokken ijs dompend, ging-ie zitten, de handen in de broekzakken, de beenen gekruist, wachtend op den afval van benee. 't Jongetje klotste de baan op, zetjes nemend om glijbaan te spelen, ’t Horrelvoetje sleepte na, de armpjes strakten in dwaze cadans.

Wezenloos, vaal-van-uitputting, bleef Eleazar, kijkend naar ’t gat, naar den zakdoek die niet meer bewoog, ’t Kind met z’n drieste levenszekerheid had ’m op gehouen — nou zakte-die in, moe en verstompt. Dezelfde wanhoops-besluiping van de fabriek, toen-ie naast Juda zat, in aanvoeling van ’t onweer, deed z’n wil in ’t futte-

188