Diamantstad

„Ja, voor niks dee ’k ’t ook nie — niks is nimmen-dal. — Zeg, wat is dat, zoo’n ding, zoo’n diamant die jullie mot slijpe?”

„^;n Diamant is ’n steen.”

„En werom mot je die slijpe?”

„Om ’m glad te make.”

„En dan?”

„Nou dan — dan is-die klaar en wordt-ie gedragen.* „Door wie?”

„Door menschen met duiten.”

„Koope ze die?”

„O jee! Met ’n half pond van die steentjes, ben je zoo rijk dat je ’n eigen huis ken koope en niks hoeft te doen.”

„Da’s lulle,” zei ’t manke jogje, stellig: „met’n half pond steene — ^?n huis — ’n héél huis! Wat kost dan zoo’n steen?”

„Je heit ’r van honderdduizend gulden,” blufte Eleazar, die schik in de jongens-rapheid had: „van wel meer...” „Van die dinge van honderdduizend guldes, ” schreeuwde Jan, ongeloovig: „en wat doene ze met zoo’n ding?” „Drage,” verklaarde Eleazar, ongeduldiger — je kon niks zeggen of ’r kwam ’n vraag: „drage an d’r oore, an d’r vingers, an d’r hals...”

„Verrek!” —, zei ’t jongetje: „hoe ken dat? Wat hei-je an 'n ding van honderdduizend guldes, dat je an je poote draagt!” — Weer schel-de z’n stem in ’n spottend hü! — weer trok-ie ’n gezicht dat-ie zich niet voor de mal liet houen: „godvergeefme de zonde wat ken jij met ’n glad smoel staan liege!”

Eleazar lachte hardop en Jan, denkend dat Eli 't niet langer kon houen, schaterde mee. De zakdoek op ’t ijs stuipte in schudding. De bliek was nog niet dood. Er gingen meer schaatsenrijders voorbij, luchtig van zwier, met ademgevlucht bij de monden. Dichtbij speelden kindren met ’n slee, loopend in draf, met rinkel-raketting van dansende bellen. En in de verte joelde ’t geroep van de menschen in de tentjes die slemp en jenever verkochten. Heen en weer loopend, met voeten die geen

182