Diamantstad

klappend als ’n kouwe schipper: „zeg — gane jullie dat nou heusch thuis vrete?”

„Ja," knikte Eleazar.

„Met aarpels?”

„Nee — d’r zijne geen aarpels."

„Yrete jullie dan enkel dat kreng!"

„’k Wou da-’k vast 'n zoodje had."

„Weet jij wat mijn vader zeit?"

„Nee — wat zeit jouw vader?” —, herhaalde Eleazar, opstaand — op de knieën ging ’t niet, snee de kou door je heupen.

„Vader zeit dat ’t je éigen schuld is, as je nie hei te vrete, da-je ken werke as je maar wil."

„Niet zoo dicht bij ’t water komme," waarschuwde Eleazar: — „je leit ’r in eer je ’t weet — en ik ken niet zwemme."

„Is ’t je eigen schuld, zeg? In plaas dooie visschies te kaaie, kon je toch wèrke..."

„Ja-ja,” zei Eleazar: „alles ken, hè?” — en zich plotseling buigend, greep-ie de bliek, die nog zwakjes leefde, even den staart in schudding rukte en hijgend de slijmrige kieuwen bewoog.

„ Jeezes mieranda!”, riep Jan, snel toeloopend en bewonderend kijkend : „dat hei-je handig geflikt. Hij leeft nog. Mag ik ’m vasthoue?”

„As je ’m niet loslaat,” zei Eleazar.

Het kind nam den visch in z’n zwart handje, hield z’n pink dicht bg den bek.

„Zou-die bijte ? Nee, hè? Ooge as kraaltjes, hè? Sode-juu, daar spartelt-ie haast los. Ja, dat mot je probeere. Dan mot jij maar niet zoo stom zijn, blinkende dief!”

„Rol ze in me zakdoek,” zei Eleazar — „dan blijve ze koud ...”

’n Poos zaten ze stil, opgeschrikt soms door ^?t dreunen van ’t ijs als ’n ris rijders voorbijglee.

„Waarom kies je geen ander vak, as je geen lol meer in diamantslijpe heit!" —, begon ’t kind weer.

„Lol is niet genoeg,” geeuwde Eleazar, bevangen door de kou: „je mot ’r mee verdiene.”

181