Diamantstad

’t water toeleit gane de vissche met düizende kapot?* „Omdat,* zei ’t jogje dadelijk: „omdat ze verrekke van de kou, net as de grootvader van de flessehetrekker an de overzij, die ze in de kelder bevroren hei-je gevonden.. .*

„Nee,* zei Eleazar: „benèjen in 't water is ’t, as de boel toegevroren is warmer, net as onder de grond •.. * „Jij ken wel zóóveel zegge!*

„Vraag ’t dan an de meester op school.*

„Op school mag-ie niks vrage — enkel je vinger opsteke as je mot pisse.. .*

„Nou Jan — ’t is werachtig zoo as ’k 't zeg.* „Hu!*, schreeuwde spottend 't ventje; „hü! Ze hei-je jou verneukt, hoor! As ’t nie ken, dan ken ^?t nie. As ik ’n visch was, dan gong 'k nou ook kapot van de kou.. .*

„Geef me 'n hand, dan help 'k je op ’t ijs,* zei Eleazar.

Ze liepen over de sneeuwbulten naast de baan, naar ’t badhuis, waar groote bijten waren gehakt. En voorzichtig toekruipend naar den rand met z’n opstaande blokken ijs, de lomphoekige blokken die de rijders waarschuwden dat ’r open vakken leien, brak Eleazar ’t versche, knappende vlies. Een enkel grijs- zilvrig vorentje met goud-rooden oogjens en rossige vinnen dreef tusschen de splinters.

Jan, ’n eind verder — met z’n tweëen te dicht op den rand was gevaarlek — kreeg ’n schudding van lol.

„Godvergeefme — daar loopt-ie ’n half uur voor uit! ’n Voren as ’n worm!”

„D’r komme V wel meer, as je geduld heb,* zei Eleazar, ’t vischje grijpend en naast zich leggend. Op de knieën gehurkt, keek-ie naar ’t machtloos gedobber van ’n groote bliek, die telkens op ’r buik dreef, dan weer ’n trillend vinslagje deed.

Versteven van kou, klappertandend, zat-ie te loeren, met de drift van ’n wanhopig-uitgehongerd beest.

„’k Wou da’k ’n hengel had,* zei Jan, z’n armen stevig

180