Diamantstad

„Geloof je ’t nie?’

„As jij ’t wèl geloof” —, redeneerde het ventje, zwaar hinkend in de sneeuw: „dan hei-je ze je belazerd — en da’s stom genoeg voor zoo’n groote kerel.”

„Dank-ie wel,” grinnikte Eleazar, opgewekt door de frissche brutale geluidjes naast 'm: „maar ’k denk dat ’r nog wel ’n paar dingen in ’t leven zijn, die jij èn ik nog nie weten. As ’n visch zóó doet” — stilstaand bootste-die met z’n kaken ’t happen van hijgende kieuwen na: „as ’n visch buiten ^?t water leit te trekken, dan wil-ie ademe — snap je?”

Even dacht Jan. Toen zei-die helder-betoogend: „Sodejuu — dan zoue ze toch ééns zoo goed leven, buiten ’t water. Zie je nou wel dat ze je belazerd hebbe! As je ze ophaalt an de hengel binne ze as de weerlicht kapot — nou — nou? Hoe ken dat nou? In de lucht zit toch meer lucht as in ’t water, werin heelemaal geen lucht zit.”

„In ’t water zit óók lucht,” begon Eleazar uit te leggen, maar Jan was ’r als de kippen bij.

„...Hu! Hü! In water lucht! Dan zou je telkes bellen na boven zien komme. As je met ’n ouwe pijpe-steel in water blaast, komt ’t ’r net zoo hard uit, as je ’t ’r in fluit! Jij loopt te klesse. As ’k jou met je kop onder water hou, mot je verzuipe. En je zou nie verzuipe as ’r beneejen lucht was.”

„Dank-ie voor ’t lesje,” zei Eleazar, in ’n hoek gedreven en nog eens z’n aanloop nemend: „toch zit ’r lucht in water en al zat ’r geen lucht in, dan vin je in ’t water dezelfde dinge die in de lucht zijn — heusch, Jan...”

„Nou breek me klomp!”, schetterde de jongen: „as water lucht is en lucht is water, dan zoue de vissche kenne vliege en de vogels vortzwemme! — Jou kenne ze alles wgs make! Je mot ze maar late lulle!”

„En waarom komme ze dan dood boven drijve in de winter?”, lachte Eleazar weer — toch kleintjes, want, och, och, as je dingen van uit de vèrte wist, drukte de eerste de beste slimme rakker je plat — „waarom, as

179