Diamantstad

„Daaag Eli!”

Omkijkend herkende-die manken ^fJan-van-den-schoen-maker.

„Gedoomes fijn, hè!”, schreeuwde ’t jogje: „jeezes-mierande wat leit ’t dicht! As ⁷k geen manke poot had gong ⁷k rije! Ga jij d’r mee op?”

„Nee,” zei Eleazar: „’tis hier koud genoeg!”

„Hu!”, schimpte de rakker: „dat zeg-ie maar — alsof’k nie-weet dat-je nie durreft as d’r geen balke onder legge.” Hij zei 't zoo kinderdriest, dat Eleazar in den lach schoot.

»Balken legge d’r genoeg onder,” zei-ie, rillerig: „maar an balken heb-ie nie veel, 'k Zoek 'n bijt voor dooie visschen.”

„Wat mot je met dooie vissche?", vroeg de schelle stem van den jongen.

„Eten!”, zei Eleazar.

„Verrek! Wat hei-je an dooie bliek? Die zou ik nie luste...”

„As ’t maar lekker gekookt wordt,” zei Eleazar, om ’m te overtuigen: „vecht je om ’n graatje!” ...

„Dooie bliek — die stinkt. — As-je denk da-je mijn ^J'r tusschen neemt, zeg, mot je vroeger op staan!” Weer lachte Eleazar, 't ventje dat als ’n oud mannetje praatte bij z’n dunnen nek schuddend.

„Dooie bliek en dooie voren, gestoofd met ’n scheutje azgn, Jan — daar zou jij van smulpapen, as ’t warm voor je op tafel sting.”

Samen liepen ze op, de man en ’t manke jogje, sprekend als kameraden.

„Hei-je dan ’n schepnet?” —, vroeg Jan, geïntresseerd. „As ze boven drijve hei-je ze zoo maar voor te grijipe.” „Boven drijve? Boven drijve? Verrek — dan rake ze toch onder 'tijs!”

„As ’r ’n bijt is, zoeke ze lucht — ’n visch die geen lucht krijgt stikt — net as wij...”

„Hü!”, schreeuwde ’t jogje, schel in de ochtendlucht lachend: „hü — ’n visch die in ’t water stikt —-hü — hü!”

178