Diamantstad

Op de binnenplaats speelden Saartje, Meijer-van~ Suikerpeer en Jan-van-den-schoenmaker. Ze hadden een grooten sneeuwbal gerold, heen en weer, tot-ie ^?n reus was geworden, vet en lomp met overal zwarte kinderhandjes er In.

„Nou — wat ⁷n kanjer, sodemerakel!", schreeuwde ^?t manke jogje, pijnlijk de vingers beblazend.

„Zou-die niet breke, oome?”, vroeg Saartje, ’t groezel-gezichtje roöd van het werk.

„Ach, bè-je belazerd!⁹, riep schoenmakers-Jan: „je ken d’r op staan!...”

Samen drongen ze den bal voort, de donkere poort door naar ’t straatje. Klonken hun stemmen frisch als de sneeu^, onder 't steenen gewelf. Even stond Eleazar in luistring. Dan liep-ie binnen bij tante Reggie, die in ’r stoel sliep, den mond hijgend open.

XIII*

Wrokkend liep-ie den Amstel langs, de tintel-kouwe vingers in de lauwte der broekzakken. De sneeuw klukte onder z'n voeten — z’n adem stoof in ploffend gedamp. *t Was ’n belabberde nacht, 'n verbijsterende morgen geweest. Toen-ie Reggie wel-te-rusten wenschte, had-ie moeite niet in snikken uit te barsten. Ze zat in de onverwarmde kamer, bij de uitgaande lamp — had niks gegeten dan 's morgens 'n homp brood, ’t laatste dat de bakker borgde — an alles kwam ’n end — nog meer poffe dee-die niet.

„Wel te ruste,” had-ie benepen-hijgend gezegd.

„Dag jonge — slaap lekker,” had ze geantwoord, de handen, vredig-van-wrijf in den schoot.

Toen had-ie de deur achter zich gesloten, even op de binnenplaats staan zinnen, vinnig, triestig en mal. De terging, de vervloekenis, dat ^?n blinde niet te vreten had! Den knop hield-ie in de hand, alsof-ie iets beestigs beging met zóó heen te gaan. En over-gevoelig, gek, niet nadenkend — as je ^?n heelen dag had gevast, kreeg je van die helle, waanzinnige oogenblikken, waarin je

172