Diamantstad

onstuimige dingen dee, dingen van plotselinge drift en zenuwspanning-op-huilen-af — had-ie de deur weer geopend, was hijgend op ’r toegestapt om 'r dorre handen nog eens en nog eens te zoenen.

„Wat is dat — wat is dat, Eli — nar van ’n jonge?* —, had ze gevraagd.

De tanden had-ie in ’t lippenvleesch gegrimd, om ’t niet sentimenteel uit te gillen - toen had-ie hokkend, hoog-van-stem gezegd dat-ie dacht, dat ze — dat z’m geroepen had, na-geroepen.

„Nee,” zei ze, verwonderd-ongeloovig, niet begrijpend, waarom-ie dat ineens had gedaan.

„Mörge zal ’k zorge dat ⁷r eten in huis is,* zei-ie onrustig, opgehitst door ’t verwijt van ’r zwggen.

„Da’s goed,* klinkt ze: „en anders houe we maar jonkippoer, wadde? Voor mijn is ’t ’t minste — maar de kindere — de kindere is ^?n zörreg...*

„Ja,* had-ie gezegd, weer naar de deur gaand: „zal 'k de lamp uitblaze?*

„Nee, nee, jonge, ’k Blijf op Dovid wachte — ’k Begryp nie waar Dovid zit, waar Dovid uithangt. Nou zie-je, nou zie je dad-ie recht had, toen-die wèrke wou* ... Dan merkend an de stilte dat-ie ’r nog geen gelijk gaf, viel ze snel in: „*k maak ’r jou geen verwijt van, nie tot over ’t end van me jore — jij heb ’n goed hart — en jij bin geen kind, maar ’k zeg enkel maar: nou zie je — nou ziè je — wadde — Je ken de wereld nie overeind zette — dat doet God zellef as-die ’t wil — wadde?*

Aldoor terwijl ze sprak, had-ie in de vlam van de lamp staan kijken, die kleiner werd, rood-peuterend kringde. En toen ze zweeg, had ze de sputterinkjes gehoord, flauw-glimlachend gevraagd of-ie ^?r toch maar wou uitblazen — voor de stank en de walm. In de stilte der kamer was de lamp aan de piepende kettingen gezakt, had z'n adem geploft. En samen in ’t duister, hadden ze nagepraat, tot buiten de klok elf dompige slagen gaf.

173