Diamantstad

én voor Druif? — As Mozes vedaag diamantschlijper was, zoue ze ’m net zoo hard uitzuige, kon die zich krom legge met ’n vrouw, ’n zieke dochter en twee kindere as ik! — Nog, ’n kerk da’s om je d’r onder te hóüen —-Waarom speelt zoo’n frotte rebbe geen godverdomme tegen Davy en de andren? ’k Wou dad-’k de poote van Simson had — dan trok ’k ze na de verdommenis../

Hij had zich opgewonden, spuwde giftig in den sneeuw-grond.

„Gammer,” zei Eleazar: „wij, onder mekander zal le in ’t gróót doen, wat Simson dee. Wij zijne ook ’n reus met uitgeboorde oogen — en nog niet genoeg gesard. Let op: onze tijd komt. De kerk is ’n onderdeel, de staking *n onderdeel. De hoofdzaak is — is” — geheim-zinnig-kinderlijk lachte hij: „dat de werachtige messias op is gestaan die ons zal verlosse en na Jeruzalem voere”...

„Ja,” zei Juda simpel, zonder eenige verklaring te vragen — volkomen begrijpend wat Eleazar bedoelde —:    i

„hij is ’r — in al de lande — in al de lande — ’k ben big dak-’k ’r ’n pietsie van beleef...”

„Ik ook,” zei Eleazar.

Zwijgend, beiden met een bijna weemoedige vreugde dat ze bij allen tegenslag, in alle omstandigheden, verheugenis hervonden door de kracht eener samenwerking, die eenvoudiger, verheffender dan eenige godsdienst de wereld rondging, stapten zij in de sneeuw, de hoofden gebogen tegen het jagend gedwarrel.

Als een eerwaardig gevaarte lag de jodenbuurt, indrukwekkend van witte kronkel-alleeën. Ze was nu geheel anders en statig van schoonheid. Straatjes, stegen, sloppen, daken vervloeiden tot 'n gedaantelooze sneeuwromp. Over de modderkeien effende zwaar de sneeuw — sneeuw lei op de karren, op de buigende huifjes. Al ^?t gore, vuile, verweerde, verbrokkelde, school achter het wit verkoelend geraas. De ouwe poortjes en bogen stonden bleek en massiever, de kelder-uitbouwen waren als banken in krijtrots gebijteld. Wit, sponzig-wit, wijdden geulen en en brokklende dijkjes. Je kon nauwlijks de ruïnen, de stegen en krotten herkennen.

171