Diamantstad

„Was dat nie Davy?” —, vroeg dof-grommend Juda.

„Ja,” sprak Eleazar driftig, denkend aan den middag toen de juwelier in ’n wal van agenten van Golconda naar Adam as was geleid.

De sneeuw bejoeg met striemende stralen de ruiten der kerk, overheuvelde schuin de kozijnen. Geluwe lamp-wasem lichtte in ’t groenketsend glas, bleef in stroeve, vervreemde stollingen hangen, bijna teruggeslagen door ’t bleeke, grijs-grauwe druilen van den heengaanden dag. Meerdere joden kwamen ter kerk. Telkens piepte de deur, gaapte de kerkruimte open — geel-wreede lichten en banken-gepuil — knoerste de deur in morrig gesteun van 'r veeren. Herkende Eleazar, Druif, den onderrabijn, dien-ie had zien sjaggeren, broeiend-begeerig, in het Casino, sjaggeren in blauw-flonkrende diamanten, sjaggeren met dorre grijpvingers, sjaggeren, ’t week-zinlijk gelaat met den ringbaard en den krachtloozen neus achter de vensters.

„Druif!”, zei tegelijk Juda en grimmig den jood nakijkend, die in het deurgat verdween, snauwde hij: „die bidde as wij verrekke — die dürve bidde! — Dat ’r de bliksem in sloeg! — Wij haast geen vrète door de staking — zij in ’n warreme Schoei — bah! bah!*.,.

„Waarom zoue ze vandaag minder bidde as anders,” antwoordde Eleazar, voortstappend in de sneeuw naar de jodenwijk: „waarom zoue ze juist vandaag méér geweten toone ? Geen staking, wel ’n staking — wie in onze tijd in ’n kerk bidt, bidden kan, slaapt of huichelt. En omdat je d^;r goeie trouw wil geloove — ze liege niet allemaal — mot je ze met geduld probeere wakker te porre. Strakkies, toen ’k in de tent stond en voor éérst van me leven sprak, heb ‘k hardop gebeden, 'n Ander gebed ken ’k niemeer...”

„Weet jij wad-’n kerk is,” viel Juda hem in de rede: „’n kerk dat is — dat is ’n drie-dubbel vretende kanker — ’n kanker met duizend gezwellen! — Hoe kén ’t bestaan dat onder één dak de dief zit te bidde naast de man die-die daaglijks begapt en beschwindelt ? — Hoe ken ’n gód bestaan voor mijn én voor Davy én voor Berlijn

170