Diamantstad

vader schreeuwde as ’n razende. An arme en beene lee-die gebonden — met ’n nijptang scheurde ze z’n tong uit z’n mond. — De kozakke kwamme toen 't te laat was — natuurlijk — rissches geweest — enkel rissches geweest. — Zal 'k je meer van die narigheid vertelle? Misschien geloof je ’t nie-eens as ’k 't ja vertel, ’k Weet wel, ’t is nie om te geloove. Zoo ies mot je méemake. — ’n Dag later zijne we vortgegaan. Of we wöue of nie, we moste! Hoe kon ’n vrouw blijve alleen met 'n man an wie ze de tong hadde uitgescheurd en met twee kindere? We hebbe gezworve door Duitschland — enne door Oostenrijk enne door Engeland — de halleve wereld hebbe we overgezworve enne overal met rotte appele gegooid, ’n Hond behandele ze beter as ’n jid. — D’r honde geve ze te vréte. Daar koope ze kettings, hals-bande voor. — Daar besteje ze somme, kappitale an! En ’n jid? Wat is ’n jid? Van me geboorte af ken ’k niks as sof, slecht vrete en zuipe, van me geboorte niks as schwiejeniejen — met zorreg sta je op — met zorreg ga je na bed — en in zorreg krippeer je... *

Even was ’t stil, klonk flauw-echoënd ’n kijvende, schelle stem op de binnenplaats. Rebecca, ernstig van luistren, keek stroef-starend naar 't zeil van de tafel, zwaar van peinzing als ’n kind dat 'n wonderverhaal heeft gehoord. Door de domp-kleine kamer ging een benauwend gezwijg. De oude jood, achterover geknakt, ademde steunend, de oogen gesloten, den mond en den neus en de rimpels als harde knarsen in ’t barstig gewar van den baard.

„Je was eerst zoo vrolijk," zei Eleazar: „en nou — waarom rakel je die dingen op ?... ’n Arme christen heeft ’t niet beter as jij. — Onderscheid is ⁷r niet, wat?"

„Schiet ’k daar mee op? Wat is me winst?”, gromde Poddy, opnieuw kreeglig na ’t lange gepraat: „Is ’r geen onderscheid tusschen ’n gesjochte goj en 'n ge-sjochte jid? Narrigkat! Al is ’n goj nog zoo gesjochte — heit-ie vóorrech, is-die bemazzel! Wordt ’n arme goj nagescholde op straat ? Heit iemand 't rech ’m schmaüs te noeme? Mag jij op hüllie Zondag negotie schreeuwe?*

157