Diamantstad

Hei-je wel is hoore prate van Wodoskofsky? Nog nooit, hè? Da’s eender asof-ie in Wodoskofsky zou spreke van Uileburg of Marken. — Waas schadt ’t? — ’t Komp ’r nie op-an! — De naam doet ’r nie-toe. Zeg voor mijn part Pompschtok! — An ’n sjabbesavond lee ’k in me bed — misschien ja was ’k tien jare — enne daar ha-je de poppe an ’t danse. Düizende stonge d’r voor de deur en wadde ze maar grijpe konde, dat smete ze, stront, steene, vuilnis — Wat moste wij doen, zes tegen ’n pak gojjiem? De eenige Jehoediem ware wij, me vader, me moeder, me oome, me tante, me zussie enne ik. Ze hadde makkelek moorde, de kankerkoppe, de bloedhonde. Eerst hebbe ze de deur met olie gesmeerd enne met pek enne met — met — weisz ich viel! — toén hebbe ze ’t angestoke. Nog zie ’k de vlamme, ’t vuur. Wad-je in je kindsche jare gebeurt vergeet je nie lich — vlamme tot 't dak — enne ’n rook om de darme uit je lijf te spoege. — As bezetene vloge we door mekander. We smoorde kompleet. Op eene brakke ze de deur, kwamme ze de trap op. Yooran sting me oom. Die krege ze te pakke — ’t is nie om te beschrijve — met ’n bonk ijzer sloege ze 'm op z’n herzens, dat-’t bloe<| ’r uit schpatte — toen schlierde ze ’m over straat, ’t geteisem, ’t ettergespuis. — Met d'r hakke trapte ze op z’n gezich — ’t vel hing d’r met lappe bij — de kleere trokke ze van z’n lijf tot-ie d’r nakend bij lag — ’n woord ’n ongeluk dad-’k ’r an lieg, ze bonde ’n touw an z’n mannelijkheid — zoo trok ’t pareigem 'm vort. — Yan me tante, die ze óók zerreist hebbe, vertelde me moeder dad-ze d’r borste afgekneld hebbe en d’r op d’r zwangere buik getrap. — Ik was gekrope in ’n kast met me nichie bij me. We hielden onze aasem in, dorste geen vin te verroere. Benauwd as we ’t hadde in de smook! Geen hand voor ooge kon je zien — bloed zat je te zweete. Toen, Adenoj, hadde ze me vader gevonde — -we hoorde ze vechte en krgsche en schelde en vloeke. — Ik an ’t huile in de kast — en me nich, ’n meissie van twaalef, was bij god nog zoo googem en gewikst om me in me arme te knijpe — anders had-’k 't uitgegild. Me

156