Diamantstad

dat de dokter ’t zelvers nie-weet. 'n Puist in me nier, zeit-ie — nou vraag ’k jou! — Waas is ’n puist in me nier? — ’n Puist op je neus daar hei-’k meer over gehoord, maar *n puist in me nier! Waas ’n schtos! Weet jij waar zit me nier? Dan ken jij likke mir!... ^?n Brief-ie voor 't gasthuis, nog! — Al kreeg ’k ’r tien danne nog nie!... Ken ’k in ’t gasthuis me kindere d’r monde schtoppe? Wie zei ze te vrete geve as-’k gaule leg in ’n gasthuis? — ’n Puist in me nier! —Hier let ^?k teminste nog op hoè Joozep cigarette maakt en as me godbeware wat overkomp, is ’t in me eigen vuil — Rebecca zet jij ’t pappie maar op. Pappe is voor alles goed. Da’s 'n ouwerwetseh maar ’n gebencht middel. Zal ’k jou ’s wat zegge: ’t is ’n bedorreve maag — misschien hei’k te veul vleesch gefresse — ¹n krimmel ’n ongeluk in ’n jaar tijd .. .*

Hij lachte om de eigen aardigheid, hoestte, zuchtte plezierig nou-die zoo tof lee.

„... Pappen/ redeneerde Eleazar, die bij ’t bed zat, terwijl Rebecca de kachel porde: „pappen ken nóóit goed zijn bij open wonden ...”

„Act waas! Ach waas! Pappe met roggebrood is beter as honderd frotte schtinkende drankies. Toene wij uit Rusland zijne gejaagd — ’k herinner ’t me nog goed — en d’r gebeurde ons watte — ’n zweer of ⁷n puist — dan papte me moeder, oleweschonoe, met fijn-gekauwd roggebrood — ’n middel om over te zoene...*

„Da’s ’n hééle tijd gelejen, wie — wiè?", praatte Eleazar, blij dat de zieke opfleurde.

„...Of ’t geleje is? Misschien ja ⁷n lialleve eeuw as ’t nie langer is. Me barmitswe most ’k nog doen. Kè-je begrijpe hóé ’t geleje is... Nóóit zei ik 't vergete... ’k Geloof da-’k ’t nog nie an je verteld heb...”

„Nee/ zei Eleazar, zich flauw ’t verhaal dien avond bij Suikerpeer herinnerend, toen Poddy met Dovid ruzie had.

De zieke steunde ’n elleboog op 't kussen en met de omrande oogen de scheuren van het plankenbeschot doorzwervend, sprak-ie bijna stug, soms den ouwen kop schuddend als-ie ’t zag gebeuren:

155