Diamantstad

z’n afkeer overwinnend, bette hij met schuchtere duwtjes tot de etterlaag was verweekt en ’t lijkrossig vleesch om de wreede gaten bobbelde. Maar de wond boven de bil was niet te wasschen. Ze geleek een gedrochtlgke wel, niet te stuiten. Vaal-gele etter, bloed-slijmrig door-aerd, vloeide gestadig alsof ’n buil was verplet. En de zieke kreunde zoo pijnlijk, duwde de helpende hand zoo driftig, dat Eleazar ’t opgaf en zachtoverredend ’n verband om de lendenen poogde te leggen. Toen, omdat Poddy geen ander hemd had, trok-ie ’t vuile, door-etterde glad, schudde voorzichtig ’t bed, stopte de deken onder de oksels, glimlachte den ouden jood toe.

.. Bin ’k geen dokter, Poddy? ... Yoel je je niet as ’n prins?”

Verlucht, verfrischt door ’t water op de wonden, knikte de Pool. Ja, zoo lag-ie veul beter. Alleenig ’t bed, lomp van bulten, schrijnde, snee in z’n rug. En de luize, die mamsertomme van luize! Bloed schene ze te ruike. As-ie sliep maakte ze ’m wakker. Z’n arm zat vol blare. En stèke as ze deeë. ’tWas ’n ramp. Tegen eene die je knapte kwamme d’r tien werom. Cigarette-tabak, peper, niks hielp. As je ’n kaars bij ’t bed hield zag-ie ze loope, soms tien tegelgk — ’n ramp bij ’n ramp — om je vijande toe te wensche. Hoestend, diep adem-zuigend, klaagde-ie tot ’t lekker liggen, de weer-uitgerustheid, de mindere gloeiing der wonden ’m vroolijk deed praten. De soep die van z’n bille was gekomme énne ’t bord most Eli maar in de goot smijte over ’t dak. Daar kon niemand z’n maal mee doen. Enne d’r zat smet in. Sally en Rozetje hadde nog voor twee weke bij ’m in de bedstee geslape. Dat moch niemeer voor de dokter — nou leje ze allemaal op de grond.

.. De dokter,” viel Eleazar ’m in de rede: „maar as je nou toch ’n briefie voor ’t gasthuis heb — waarom laat jij je dan niet beter maken?”

„Bèsser,” begon Poddy te gijnen: „besser? Weiss ich viel waas ich allemaal heb!... Daar hei-’k ’n gat en hiér hei-'k ’n gat — enne ’n gat in me togus — da’s vièr gatte — te veul om te noeme! Me kop van me romp

154