Diamantstad

hem toe. Haar roode doekje dreef zacht op den krommenden rug, de ouwe pantoffels wipten los van de hielen.

„Ik wil ⁷t wel élleke dag voor je doen/ sprak zij na een poos, en hurkend op de knieën, den fietsen japon als ⁷n tuil om den buik, keek ze ’m aan eerder fel dan verlegen. Zoo stiet ze hem af. Als ze énkel timiede, schuw in 'r doen, was ze lief van bekoring, leek ze ’n kind, vreemd aan de gulheid van zon, vreemd aan alles wat buiten — maar ’t zéker gekijk dat ze soms had, gaf ’m een afkeer, die niet was te ontleden.

„Wel, da’s goed,” zei hij vijandig: „dat wil ’k heel graag — maar is ’t niet lastig?”

„Nee,” lachte ze kort en daarna vlug-oprijzend: „zal ’k je bed doen?”

„Trek de deken maar recht,” knikte hij.

’t Was toch 'n verheugend gezicht — 't meisje dat ’t kussen klopte en gladstreek z’n deken. Ze wreef met de handen er over, zat op den rand van de bedstee, waar Saartje gezeten.

„Hei-je geen laken?”

„’n Laken — welnee!” ...

„En leg-ie niet koud?” ...

„Alles gewoonte” ...

„Wij legge warmer,” lachte ze opnieuw.

„Wie?”, vroeg hij stug. ’t Werd wonderlijk-vreemd dat ze zoo zat, in dien wingerd van haar onder ’t roodwollen doekje.

„Wij,” zei ze verklarend: „me zussie — me broer Jozef en ikke — wij legge warmer. En as ’t koud is, kruipe we dicht op mekaar” ...

„Zoo” —, sprak hij glimlachend om ’t plotsling vertrouwen en even ontmoetten hun oogen. Zij, wieglend op den rand van ’t bed, sloeg neer ze ’t eerst, dwazerig spelend met ’n punt van de deken.

„Rebecca — Rebecca! — Waar zit je?”...

Poddy schreeuwde beneden de gang door.

149