Diamantstad

Die heit ’n drol in papier gedaan — hoor u oome? — enne zoo door ’t raampie gestoken. Enne toen heit-ie gezeid: meneir wadde krijg ’k ’r op?” — even schudde *t lichaampje zóo van stijgende pret dat ze niet verder kon en met stuipende proestjes moeilijk zei: „... enne toen heit die vent ’t opegemaakt, oome... hahaha!... Enne toen zee-die wat is dat?... Hahaha!... Enne toen riep Jan: dat mot je maar ruike!.Hahaha!... Enne toen zijn we hard weggeloope... *

„Zoo da’s mooi!*, verweet Eleazar zelf er om lachend: „jullie most ’n pak voor je broek hebben... Mot j’r meer heen voor tante Reggie?*

„O jee zoo dikkels,* blufte ze weer, blij dat ze die dingen mocht doen: „van de week bin ’k driémaal gewees — eens met-è — met-è — wat was ’t ook weer? — met-è deken — en eens met ’t ganneke-ijzer — _v enne gister met tante d’r sjabbesgoed... Mod je nie ete, oome?* ...

„Ja zeker,* knikte hij vrindlijk. Met sprong hij 't bed uit, schoot in z’n kleeren. Vandaag zou niks ’m ontroeren. Z’n uitgerust lichaam gaf ’m een wondre kracht. Over de daken vloeide wijder het licht, een musch tsilpend bewoog op den stang van ’n schoorsteen, ’t Leek of de dag geluk moest bevatten, of een ongekende geheimenisnadering uit de droogkoele lucht die ’t raam binnenstroomde, steeg, ’t Was stil op de plaats. Zelfs ’t geklop van den schoenmaker dat meestal naar boven echoode klonk niet, en d’overzij-ramen schenen verlaten.

’t Kind naast 'm bij ’t raam, boog ’t hoofd diep voorover, „Wat hoog, oome, hè?*

„Nou!*

„As je d’r uitviel dan was je dóód — oome, hè?* „Asjeblief!.. .*

Hg plonsde het hoofd in de kom met ’t water dat-ie / ’s avonds meenam van tante, die ’t héele huis most voorzien. Er was maar één kraan. Saartje spuwde terwijl spuugvlokjes naar Suikerpeer’s onderkozijn. Spelend telde ze de witte schuimpropjes die onhoorbaar kwakten op ’t hout. Spuwde je verder, dan zkg je ze niet, vielen

146