Diamantstad

haar dadelijk schrokkige happen. Eerst likte ze vleiend de stroop, tot ’t lepelend tongetje glimmend geteerd en bruinige draadjes kleefden de mondhoeken om.

„’k Bin ’t zellef weze koope — héusch oome,* verhaalde ze wijs: „gistere eerst met ^yn pakkie na Wolf.. .* „Wie is Wolf?”

„Wolf? — Ken u Wolf nie, oome?* — ze kauwde wat sneller de bruintaaie prop — „Wolf — da’s om ’t hoekie. Weet u nie? — As je schoene an ’m brengt geeft-ie cente — enne as je kleere brengt geeft-ie cente. — Weet u nie oome? — Enne dan krijg-ie ’n briefie — enne as je dan met ’t briefie werom komp dan krijg-ie alles werom — begrijp-ie, oome — maar dan mod-je overnieuw cente geve. — As u nou gaat de straat deur — al maar rechtuit — dan is ’t om ’t hoekie — weet u nou nie?*

„Ja, nou weet ’k ’t,* knikte hij: „en wat hei-je gister an ’m gebracht?*

~ „... Gistere?* — zij peuterde pynlijk in ’t mondje — „gistere heb ’k gebroch de sjabbesrok en ’t jekkie en de sjabbesmuts van tante Reggie enne d’r schoene — maar die wou-die nie hebbe. Zeg an je moeder zee-die — ikke hèi geen moeder, wel, oome? — dadde de schoene niks waard zgn — nou de zole die ware kepot, da’s waar oome — enne as de zole kepot zijne dan ken je d’r nie op loope, wel? — nou enne toen heit-ie op de rok en de muts en ’t zijjen jekkie — weet u wel dad-ze an sjabbes draagt — vijf-en-zeventig cente gegeven — ’t is ’n gierige stinkert, oome — en altijd ’n droppel an z’n neus — zóó’n groote droppel.* — Zij spande den duim en den wijsvinger om de grootte te wijzen.

Zorgvol keek Eleazar naar de daken, wetend hoe de blinde hechtte an sjabbeskleedij. As ’t goed niet voor sjabbes terug was — kans was 'r giet — had ze ’n dag van diepe ellende. Het kind babbelde voort.

„... Jan van hiernaast oome.. .*

„Wie ’s Jan?*

„Jan, — da’s Jan-van-de-schoenmaker — weet u nie? — die heit ’m laast zoo lekker verneukt, oome.

10.    145