Diamantstad

neem 'k — dan neem ’k* — groot werden ⁷r oogen bij ’t hevig verzinnen — „dan neem 'k ’n stok en sla ’k ze dood — de flikkers, om zoo mijn vader te slaan! ” „Goed zoo/ lachte hij rustig, strijkend het kroes langs ’r hoofd. Het was ’n zoo heerlijk iets ’n kind grootemansdaden te hooren fantaseeren.

„...Dan, dan,” ging ze voort, ’t gezichtje in doddig gepoog om de kracht van ’t dreigen bij te houden: „dan neem ^?k ’t broodmes van tante en dat steek ’k ze in d’r buik — hè, oome? — en snij ’k ze d’r hals af — om zoo mijn vader te slaan — hè, oome?.. .* Zij keek hem niét aan, staarde het raam uit, over het veld der plompe, roetgore daken. Daar zag ze ’t gebeuren.

„Dat zou ’k maar niet. doen,” riep hij voorzichtig: „want dan komt ’n agent met ’n sabel en die neemt je mee .. .*    •

„Dan steek ’k ’m ook dood,* zei ze geweldig.

„Nou da’s wel schriklijk,* lachte hij luid. Even kuste hij ’t magere kind. Ze liet ’m begaan, nadroomend nog. Op d’uiterste spits van het voorliggend dak, waar ’n grijs-molmig hijschblok bot speerde, was speelsch de zon aangeschoven. Een blanke lichtlijn deelde het rood en cje kalken strepen. Het rood en het vaal der andere daken, met goten en moddrige randen, werd zwaarder en doffer van kleur, schijnbaar wegkrimpend van ’t lichtvak. Zonderling-wazig gulpte rook uit een pijp, warrlend de opening langs, dan geel-kronklend kruipend de baan van het licht door en blauwig met lustlooze kwijnsels bewegend naar ’t overzijdak. Het meisje, de brandrige oogjes rood van ontsteking, keek naar den helm en den sabel, die glinsterend glansden in ’t spel van rook en van zon. Haar wimpertjes knipten. Dan sprak ze weer rad van ’t geen 'r zoo inviel.

„Oome mod-je niet ete?* ^?t Leek haar een tergend bedryf dat lange gewacht.

„Ja, ja,* zei hij begrijpend: „jij wil nog wel wat, hè?... Neem maar ’n reepie.*

„Nee,* keek ze gulzig: „tante zeit dad-’t van ü is.* „Ik heb niet veel honger,” glimlachte hij, keek naar

144