Diamantstad

schuw, stak ’r hoofd door de deurspleet. Ze droeg op een bruinschilfrig bord twee hompen brood, zwartglimmend van stroop. Zelf was ’r mondje ’n volwreven groezel, zoo als ze gesmuld had.

„Oome — tante die zeit” — maar 'r stemmetje zakte in doezel van lachen — oom in z’n bed met slaap-dikke oogen en ’n punt van z’n teen — ’n kokkert van ’n teen — net de néiis van Suikerpeer...

„Nou — wat zeit tante?*, vroeg-ie vrindelijk knikkend.

Zij lachte maar door, greep den teen met ’t strooperig handje.

„Wel, jij feeks van 'n meid," dee hij, wijkend terug*, als in angst. Zij hel-schaterde, de oogen vroolijk vergroot, den arm met ’t bordje gestrekt. Toen zette ze ’t neer op den stoel, klom in het bed, poogde z’n hoofd met stroop te smeren. Hij, joelend van schrik, trok 't dek om het lijf, ontvluchtend ’t kleverig handje, tot-ie zich plots liet verrassen en ’r in de armen greep.

„Jou rakker!*, dreigde hij boos.

Zij liet zich niet foppen, zag an ^?t gekijk van z’n oogen dat-ie niet kwaad was, gierde kinderlijk-valsch over ’t bruin bij z’n snor. Ze zaten samen op ’t bed, de man de haren verward, de borst half ontbloot — ’t kind bleekjes en klein, ’t jurkje gescheurd en verschoten, de kousjes van gaten doorweven.

Hij zoende haar op ’t strooperig wangetje.

„En wie zendt dat lekkers, jij deugniet?”, vroeg hij gelukkig blij, met de vriendschap van 't kind.

„Tante die zendt %” zei ze en — bluffend: „O, we hebbe zoo ’n boel!"

„Wel, wel, wel,” sprak hij verbaasd om ’t wonder: „Heit vader geld thuis gebracht?*

„Vader — nee, vader die slaapt nog — die is zoo geslage — weet u dat oome? — Z’n oog is zoo blauw, zoo blauw as...” — ze zocht naar een beeld — „zoo blauw as ’k weet niet-wat!... Wéét u dat oome?”

„Ja, dat weet ’k ..."

„...Gemeen, hè, oome?... Smerig, hè? hè? — om 200 maar te slaan. Als ze na mijn ’n poot uitsteke, dan

143