Diamantstad

Heintje, Jacob en Nathan, het klein-dor gelaat der grootmoeder.

„... Nommertje twaalef!... Nou let je nie op! ... *

„... Da’s al gewees!... *

„...Zanik nie! ’k Weet toch wel wad-’k róóp!*

.. Zèstig . .

Zij speelden nog, toen Eleazar met Saartje op den arm en Dovid ze stoorden. Dovid was stevig gemept door de stakers. Zijn oog was gezwollen en ’t bloed uit z’n neus kleefde in ’t stoppelig haar van z’n kin en de wollige das. De laag-warme kamer werd wakker van ’t gillerig vragen en roepen — het spoegspettrend huilen van Dovid. De grootmoeder, verschrikt, suf-nog-van slaap, riep wat ’r was, maar ze krijschten dooreen, mekaar de woorden afbijtend, angstig èn druk.

„Die vuilike!*, raasde Dovid, den neus bettend met ’t water, dat Raatje vies-bleek hem voorhield: „die gallaskoppe ... Die pestkanker-smoele !... Wad-hei ik ze gedaan ?. .. Mod-ik me late dwinge ’n partij kappies uit me klauwe te geve as ’k ze eenmaal hei ?... ’k Mot frèsseL.. ’n Grolle! ’n Golle!”

„Mot jij je late slaan?*, schreeuwde Nathan: „had ze ’t lich uit d’r ooge gespoge! Had ze lam getrap in d’r lieze!..

„Waas kan hij tegen zooveull* —, gilde tante Heintje.

„...Kan ’n man tegen duizend van die straatschlei-pers!* —, tierde Dovid heftig-griene^d: „Is ’t geen schandaal van belang dad-ze je belette te werke? — De sodemieters! — Mod-ik nog langer honger lijjen?. . .* En zich krankzinnig opwindend huilde hij zijn woede:... „Eer zalle d’r kloote afrotte eer ’k ’t werk uit me poote geef!... En die vuile addermekakstraal, die kale luis — te kaal om z’n kont te krabbe — trekt nog d’r partij!... Hoe ken men z’n éigen zwager afvalle! ... Loop me onderweg mesjogge te make op de koop toe!... Lazer jij dood voor mijn part!...*

Stil zat Eleazar naast Jacob.

»...Wat beklaag je je?* — zei hij bot, slaperig

137