Diamantstad

’t geelbruine vel — en in lust om zich op ¹ iemand te wreken, krijschte ze giftig:

„Speule mot-ie die vuilik in plaats dad-ie na zijn kind omziet!...”

„Sloof ’k me nie de heele dag voor ze uit?", keef hij kort, een schil op z’n kaart leggend.

„O, ikke nie?”; klaagde zij smartlijk, om de pijn van het weer zuigend kind: „ikke nie? Og, wad-’n stik etter!” „Stik etter?”, vlamde hij op: „stik etter?... Wat mod-je van mijn, uitgespogen schtik spek!... Krgg niét ellek jaar ’n kind!... Wat doe ’k met al dat kriel!.. .* Zij pijnlijk, het kinderhoofdje aandrukkend, bevoelde den tepel, die vurig opkleurde in 't nattig bruin — beet ’m haar verwenschingen toe:

„Leg jij in de pijn om ’n kind te krijge!... Krijg ’n sjankes op klompe!... Gebruikt zijn vrouw as ’n hoer!...”

„Hou je smoel, schijtemmer!” dreigde hij driftig. „Make jullie nou geen roezie,” zei Heintje zachjes-gedwee: „maak geen verschteuring ...”

En Raschel, wijs schuddend het hoofd, schreeuwde zangrig, broeirig zittend op Joozep’s hand:

„... Vader heit de kolder in zijn kop!... Kom nou, veruit! Zeventig!... De ouwe man!” ^x)

„Je neus tegen me togus an,” rijmde Joozep ongevoelig voor de herrie.

Soortje wiegde sussend het kind, dat gulzig-bijtend zoog. De slappe, magere borst hing als een futlooze zak tusschen het zweeterig plooien van ’t hemd en ’t bruingaren lijf. Langs ’t hoofd van het kind en de tiet slierde een lint van de muts, die scheef lag op den bandeau. Zij zoogde met bevend gebaar, krimpend bij Maupie's schrokkig trekken, zelf hongrig en wee van de daag-lijksche aarpels met vet.

Nathan hield nu den zak met de dopjes. Raatje en Joozep, schouder aan schouder, lievig bekeken mekanders vochtige lippen. De lamp bedampte de hoofden van

^A) Tachtig.

136