Diamantstad

»Ik hei kien!*, kraakte de stem van den voddenjood en ’t plat van z’n hand beklapte de tafel dat de schillen omhoog hupten: „zoo waar as ’k leef! Geloof je me nie? Geloof je me nie! Nog! Zoo zalle me ooge uitzwere! Me kaart leit vol pelletjes. ’k Bin daar mesjoggè!.. .* »Veruit nou!*, drensde Raatje, zanikend-zangrig. Ze zat net zoo lekker met Joozep:

»Kom nou veruit! ’k Hei al gesjokkeld ... Veruit!... Mesjoegaaremnommer ^x)... De zwaantjes! ²) .. .*

»De zwaantjes?*, herhaalde Joozep, een kalmeerend gijntje lanceerend: »waarom geen glans?”

»Omdat jij bin ’n schwans!*, goedig-lachte Soortje die weer zat bij de bedstee. Ze speelden even in stilte. Maupie drensde zacht-klagend. Kwaadaardig keek de voddenjood op, warm van het spel, de ruzie, de kamer-benauwdheid.

»Laat toch dat kreischende kind zijn bek houe!*, schorde hij kribbig: »Geef ’m de tit!.. .*

»Vraag of ’k zog hei,* keef Soor: »hij lebbert de heeïe dag!*

Maar gelijk lei zij ’r kous neer, nam 't nat-gehuild, achterlijk kind van het bultig matras, knoopte de katoenen japon los met' ’n ruk, dat de groote witbeenen knoopen sprongen op-zij, sloeg den roodbruinen doek weg, hield ée slappe, uitbuilende borst voor den mond van het kind. Terwijl praatte ze met Heintje:

»Nebbiesch de tande plagen ’m zoo — zijn kieze zalle ’m zoo plage — hij heit aardig de poeperij — allemaal groen en groen .. .*

»Da’s koperzuur,* zei tante Heintje die zelf zeskin-dren dood had.

»Nou! Nou! Klets nou niet! Let op je spel! Strakkies hei je weer allemanspraats as d’r een kien heit!.. .* Soor werd kwaadaardig. Het achterlijk kind, door honger en pijn-in-’t-mondje, had in ’r tepel gebeten. Heftig drukte zij ’t hoofdje in de borst tot de tandjes loslieten, de fijne bloeddrupjes kwamen te zien op

185

²) Nummer elf, ²) Nummer twee en twintig.