Diamantstad

broertjes en zusjes leefden ⁷r van. Ze konden niet trouwen, werden geel en verlept door ^Tt eiken avond heet-zweetend geilen in 'n hoek van den kelder, als Jacob en Gompel lagen te slapen — alles doend behalve het ééne, uit joodsche vrees voor ’t kind. Nooit kwam ’n joodsche bruid met dikken buik op ’t stadhuis. De meissies waren voorzichtig.

„Nou dèn! Wat zoek-ie!", keef Nathan — één nummer had-ie nog leeg op z’n kaart.

a’t Barmitswe-nommer!” *), riep schuw zij in ¹t licht van de lamp, slapjes lachend om Heintje die kippig ’r nummërs bekeek.

„Mammie lacht,” gromde vader, de dik-roode lippen grimmig vooruit, wachtend op ’t volgende dopje.

„De dikkop — de fresser!" ²), las zij en mét kwam ’n lolgrijns op ’t gezicht van den jood, greep-ie naar ’t bakje met rood-vuile centen.

„Kien! Ik hei kien!"

’t Gaf ’n geschreeuw wild-dooreen.

„Hij heit kien! Eerst natelle!”, riep tante Heintje. „Kien? Nóu al kien?"

„Hóe ken kien! Hoe ken kién!"

Maar Joozep, die geen lust in ’t natellen had, boog ’t plat-bleeke hoofd naar de lamp, trok Nathan’s partg: „Wat wi-je nou? Hij héit toch kien?"

„Enne hij heit 't nie!", hield tante Heintje vol, kippig-kijkend naar de schillen op,Nathan’s vette kaarten. Soor kwam er bij, schreeuwde ook:

„... Kien? Kien? Alweer kien? Wad-’n bemazzel!...* „...Ken nie!", schreeuwde Heintje, wantrouwend, bijna kijvend: „Kèn nie — we zijne pas bezig!”

Joozep suste opnieuw, dicht-angeleund tegen Raatje: „Ken ’t niet? De nommers legge d’r toch!”

„Enne hij kèn geen kien hebbe — gösonmogelijk!”, schreeuwde zijn moeder.

„Wat sta j’m nou af!", zei Joozep nijdig: „anders zgne jullie toch in en uit me togus!*

Nummer dertien. ²) Nummer negentig.

134