Diamantstad

„Leit ’r ja ’n pelletje op?*, schorde Nathan.

„Nou ja — dan is ^Jt ’r op gewaaid!", lachte Joozep, met de oogen wenkend asof-ie wou zeggen, laat-’m-maar-klèsse, en Raschel vervolgde:

„D’r onder-wie-bobbe! *) ... Zeven !"

„Me vijande geen üür leven!”, rijmde Joozep.

„Hij begint weer! Schei uit met je mesjoegaas!" riep Soor bij de bedstee.

„Lik-me-de-maarsch," gijnig, maar zachtjes, zei Joozep. „ ’t Pissertje! * ²) las scherp-zangrig Raatje.

„^?t Pissertje?" —, herhaalde blijig de moeder van Joozep en allen lachten, omdat ze èindlijk een nummer had op haar kaart.

Ze schoven dichter bijeen. Jacob lodderig kijkend, wroette 'n duim in z’n neus, likte het vuil met smakkende lippen. Dan ouwlijk-gebogen, knaagden z’n tanden, zacht-wrijvend. Z’n kop — scherp in het geel van de lamp, bleek-bol en waatrig, met wijdspalkten neus en oogen rood-brandrig omwald, leek 'n groote slijmerig-kauwende kaak. Hij zat naast zijn vader. Nathan gebukt, gejaagd in het spel dat was zijn ontspanning, volgde de hand van Raschel, die telkens zakte tusschen ’r beenen om ’t dopje te roepen. Ze hadden geen glaasjes voor ’t kienspel, bewaarden schillen van cursausche amandelen. Elk had een bruin-morsig hoopje naast plasjes koffie-met-dik en kruimels van koek. Druk-joderig-schreeuwend speelden zij voort, gewend aan de warmte der kamer, de werking van ’t riool, den stank van de vodden en beendren in den winkel. Maupie klaagde kerm-zeurig in de opene bedstee.

„Kom nou! Wat zit je!" — gemelijkte Nathan en bibbring van korzelig schudden bewoog z’n hoofd.

„Nou ja! Nou ja!" —, schrikte Raatje, klam-soezig door ’t geilen onder-de-tafel met Joozep. Zweet perrelde op ’r mager, jukkig gelaat, het sterkst bij den neus en de blauwe schellen der oogen. Zie vrijden al lang. Hij liep met zuur, schijfjes lever en haring. Maar z’n moeder,

^l) Nummer negen-en-zestig. *) Nummer één.

133