Diamantstad

dat een der vakken gestopt hield herhalend. Binnen kienden ze. De lamp had gewalmd, roetsproeitjes strooiend op de lampekap, op ’t boek, op de kaarten van 't spel. Nathan, magere jood, bleek, met dikroode lippen en koperen stoppels van baard tot diep in den nek, pufte benauwd, wrijvend het roet met eeltigen vinger:

„Kijk ’r nou zitte,¹ praatte hij schor — stem die versleten door ’t dagelijksch schreeuwen —: „zie je nou nie dat die lamp walmp?*

^Hij-’s benauwd — ellef-en-dertig!* —, spotte Soor eerst, maar dan met kreeglig gebaar: „zitte je ooge in je gat? Ka-je zei vers nie zien?.. .*

„Jij zit 'r vedaan! Addenom wad-'n zwart,* morde hij, wrijvend het zeil van de tafel met de mouw van zijn jas.

„Besser schwarz as verschwarzt! Moeite waard! Maak geen heibel om roet,” lachte Joozep: „wat was’t laatste nommer, Raschel?*

Raschel hield den zak met de dopjes tusschen ’r beenen, schudde geil-lachend den rug. Zijn hand lag tastend in split van ’r rokken, aaiend bewreef ’t dradige keper dat omspande ’r magere billen.

„Nou Joozep!*, klaagde ze nattig van lippenbeweeg: „nou, zit nou stil!* — en grijpend een dop uit den zak, riep zangrig ze uit: „Vijf!... Nommertje vijf!...* „Krijg kramp in je lijf,* rijmde Joozep, ’n cursausche amandelschil schuivend naar ’t nummer.

„Krijg jij stekings in je kieze!”, lachte zij: „Acht! Nummertje acht!*

„Verschmacht!*, riep Joozep weer.

„Hou je bek, frotter haurik! Vloek zoo nie van-avond !*, giegelde ze, afwerend ’t wriemlend gezoek van z’n eeltige vingers, die krieuwden in ’t zweet van 'r broek — en roepend opnieuw: „’t Nijnzekie! — ’t Nijnzekie!*^x) „Hèi-je al eenmaal geroepe!*, knorde Nathan, „mijn negetje is gedekt!*

„Niewaar! Niewaar!*, schreeuwde Raatje chagrijnig: »vader vergist zich altijd, hóé je, hóé je met ’m speult!”

132

¹

Negen.