Diamantstad

z’op schorum inslaan! Komp 't ons niet toe dadde we opkomme voor onze rechte! Lijje we niet genog schwie-jenieje! Geen pietsie, ’n korrel ’n ongeluk vleesch hei-’k in de laatste tijd gezien! As die gattes, die verrekkeling van ’n Davy uit de zocieteit komp verzuip ’k ’m of me naam is geen Jijle!.. .*

Uit een anderen hoop beet ’n fellere stem, stem van passie en wrok. Een baardige jood stond op ’n stoep voor de deur van ’t gesticht, krijschte het volk toe:

„. .. Hebbe we rech — hebbe we geen rech ?... Ik zeg juillie we hèbbe rech... Yerrekke we van honger?... Motte we ons as honde late slaan as we zoo lang de schtaking hebbe volgehoue? Is ’t niet godgeklaag? We komme op voor wat óns toekomp! Stoppe zij nie dr pens vol van onze cente! Vrete ze zich nie ’n barsch-ting van ons zweet en bloed! Rijdt de rotzak nie in 'n open kies van wad-ie ons begap? Hoeveul keer heit-ie ons nie besodemieterd met ’t werk, met boort, met rubbisch? Beschwindele ze nie met ’t loon! As ze met geweld beginne, dan gaat ’t hard over hard, dan motte ze ’t godverdommèèè verantwoorde as Ydóóie valle!"...

Zijn stem stikte in heeschheid. Anderen drongen te hoop, schreeuwend wild door elkaar, bonzend, rondwoelend. Langs het heele gesticht was het een persing van kwaadaardige mannen, stuwend en stootend tot waar de brug was. En die zwarte, benauwende volte, weerhouden door 't koel-glimmend water, maakte sterker en witter de eenzame gracht, aan de zij van Golconda, met ’r zwijgende huizen en ’t zilverend lichten der helmen.

De man met de bloedende wond was ’t gebouw der makelaars binnen gedragen en over het hooge bordes, doorstappend het bloed dat vrat in hun schoenen, kwamen nu angstig de joden die achter de ruiten hadden gezeten. Verlegen, met schuwe gebaren, daalden zij de blauwsteenen treden af, meenemend de bloedsporen — en een gehuil uit duizenden kelen overberstte het water, op-schrikkend het staren der effene ruiten. Het was een gebrul zoo angstwekkend, dat de wolken driftiger leken

127