Diamantstad

„Zalle ze krijge ’n ehöllera in d’r ingewande !", raasde Klaroen, buigend het geel gelaat met de zwarte oog-wallen naar d’anderen: „om d’r klauwe uit te steke voor dad-’n haar wordt gedaan! Hoe gooie ze d’r poote nie mee, de kak-vreters! Hoe rotte d’r hande nie af! Doe ik ze wat? Doe jij ze wat? Moste ze Davy nie de darme uit z’n lijf trappe, de pooiers!" Zijn stem schor en driftig bekraste de omstanders.

„Slaan w’m vandaag nie rot, krijge w’m mörrege!", dreigde Leon, verwoed de vuist naar Golconda ballend.

Er reed stapvoets een tram door de menigte. Ze weken pratend terzij, hokten daadlijk w^reer saam. Een ouwe jood met grauwhaar en bevende lippen drong in het midden, tierde met huilende stem:

„... Hij verroerde geen vin, godverdomme!... Ik zweer je bij ^?t; lich van me ooge dad-ie stil naast me stong te kijke! We kwamme van ’t Plein, van ’t Plein! Is ’t niet godgeklaag, godgeklaag dad-ze direk met d’r sabel hakke! Z’n heele hoof is gesplete!... Die blinkende drol le!... Die kakhiele!... Die pleegischkoppe!.... Die schijtlijsters]..."

Reeds was ’n ander ’m woord-vloekend in de rede gevallen...    ’

„... Had ze op d’r smoel teruggeslage, die pargluize! De vrouw van Semmie die komp van de grach — heit ze èrg wat ’r gebeurt! — is ’oggenebbiesch voor alle minute en krijg ’n trap voor d’r buik!... De kanker-puistegezichte! De gootescheppers! Hoe krijge ze geen sjankes in d’r keel om ’n zwangere vrouw te trappe!..."

Moppes die vooraan had gestaan bij den aanval en bijna te water was gedrongen, werd ’t centrum van aandacht.

„... Ikke zweer bij God — wjj liepe gewoon — daar roept zoo’n etterstraal: „Veruit! Deurloope! Ik bin daar ’n privaat! Late zij deurloope tot ze d’r bij neerzakke! Ka-jij terug in zoo’n volte as je beklemp zit! En daar trekke ze bij God d’r latte! En 'n gedrang dad-je geen voet ken verzette. Maar ’k hei d’r een ’n mekaajem gegeven dat 'm ’t bloed uit z’a bek sprong!... Late

126