Diamantstad

„Nou! Isse-'t gedaan!... Isse-’t gedaan ? ... Jij stoute meid!"

„Kom/ rijistig-lachte de dokter, haar weder op zijn knie nemend: „Wil je blind worden, domme meid? Wil je ’t zonnetje niemeer zien, ’t móóie zonnetje ?... Zoo-oo... Nou doe je braaf... Enne stilzitten, hoor?"...

Weer kolden het kinderoog, het roodachtig, waterig hoornvlies, de zwarte dierlijk-wanhopig starende pupil in de bleekroode randing der vleesch sneedjes, de roodere groef van den traanhoek. Zachte takjes rood doorsprietten ’t wit, dat dicht bij den pupil braudrige vloeisels had. De gummidop zakte, opjagend den druppel — krampachtig-angstig rolde de oogbol, trokken de leden, pogend 't oog te beschutten en het gekerm van 't worstlende kind doorgilde de zaal. Rustig werkte de dokter, kind na kind opnemend, spuitend, afdrogend. De kindren zaten in angstige stilte. Alleen aangonsde de stem van den geneesheer, het praten der juffrouw. Alle hoofdjes, ziekelijk, flets, bol, groot, waren in nieuwsgierige staring, bang voor den man die pgn dee.

Zoo had Eleazar ook eens gezeten, 't Wekte vage, benauwde herinnering an ’n andre joodsche bewaarschool, waar-ie geleerd had hóé God in hebreeuwsche letters gespeld werd — hóé ’t joodsche alphabet was — hóé de joodsche geboden — waar ze bang waren geweest als de rabijn op bezoek kwam, niet dorsten praten als een van de hééren voor de klasse stond, een van de heeren-van-toezicht, wier mild-zijn hij nu zoo innig verachtte. Hoe lang was ’t geleden? Hoelang? Scheen niet alles kortlings gebeurd? Zat-ie daar zelf niet als schuw, ouwelijk jogje, met opgeblazen gelaat en kring-oogen? Was-ie óók niet gekomen uit een dier erbarmlijke rothuizen, waar het hout vermurwd en doorvreten, de steenen ontkalkt, de ruiten ontglaasd? Had-ie niet gewandeld aan de hand van de gestorven zuster door nauwe, licht-looze straten, naar de school? Zat hij daar niet, droomend, verlegen, altijd met oogen die inwaarts schenen te kijken, naast meisjes en jogjes uit andere

118