Diamantstad

ze waren aan de schaduwen van het huis, de dag-verleptheid der kamers, gevoelden zij eenige vreemdheid elkaar te ontmoeten in de straat die harder, ontleden-der werkte. Zij geleek kleiner bij de huizen, de muren — hij bleeker, onbekender. Hij moest wénnen an ’r ander voorkomen. Ze was ’n mooi, zwart jodinnetje, met loskrullend vol-weeldrig haar en heel-groote oogen. Ze droeg ’n verslonst japonnetje van bruine blokken op dof-paarse streepjes. Voor ’r zeventien jaar was ze volwassen, overrijp, met borsten van vrouw, wat ’r misstond, ’r lichaam ouder deed schijnen. Het vreemdsoortigst, aantrekkelijk, beangstigend, waren de wenkbrauwen, zwaar van groei, in elkander fluweelend tot boven den kleinen, niet gebogen neus. Dat gaf haar gelaat iets van peinzing, ernst, tegelijk bij iederen lach en iedere fronzing ’n kietlende wulpschheid. Gitten ’r oogen in vroolijkheid, dan werden de zwarte brauwen sterker één, verward van pluis, w ollig als ’n viltige distel, ruig van kafnaalden-spreiing. Lachte ze niet, kwam de ontspanning, dan bleven de brauwen één van fluweeling. Uilen hadden ’t zelfde en katten soms. Als ze ⁷r oogen gesloten hield, zou je ’t niet kunnen zien. — ’t Geeft ’r iets gedrukts dacht-ie, glimlachend om tante Reggie’s praten dadde zulleke hare boven de ooge ongeluk gavve enne as-die ’t niet geloofdé, dad-ie dan is most rondhoore bij iedereen.

Zij, gulzig, liep van ’n rotten sinaasappel te bijten, dien ze vöor ’n halve cent had gekocht, spuwde met smakjes de schil, de te beurze plekken. Het sop droop van ’r kin_5> bemorste de bruine vervuilde blokken der blouse.

„Dag* —, zei ze verlegen, 'r lippen nat en met gele draadjes.

„Kom-ie ook voor de school?”, vroeg hij.

„Voor me zussie,” lachte ze, voor ’m stilstaand. Er was vrijpostigs in ’r oogen. Even hadden ze paarse vlamming door *t schemerlicht van ’n zijsteeg.

„Gaat ’n zussie van jou op school?”, vroeg hij opwand-lend, kijkend naar de vierkante slijkranden van z’n schoenen. Zij lei ’t uit, spuugerig-slobberend van den

112