Diamantstad

„Mot hij van me pap ganfe!", huilde Jaantje na: „die stinkert!... die parg!..."

„Parg, dat bin jij,* schold Meijer: „jouw loopend oor zei je meene, Ibedpisserin!...”

„Wil je je schmoel houe!* —, gilde Mijntje dreigend.

„Jij bin ’n beddepisser, jij!" verweet Jaantje, krij-schend met vinnige snikking.

„Dat lieg-ie! Dat lieg-ie!", schold Meijer, spichtig van drift: „Bin ik ’n beddepisser, Essie?... Jij bin ’t! — Jij!.«.*

„Zoo za-je dood blijve zitte!" —, vloekte ’t kind simpel na-kijvend den toon van ’t huis.

Moeder die de bedstee-deuren wijder had opengeduwd, vergeefs ’r tusschen wou komen, zat kermig te schudden, zanikend te klagen. O, o — ’t was 'n bezoeking. Geen oogeblikkie denke dad-zij zièk lee — enne hóé ziek — enne wad-’n stekings om ongerust van te weze.

„Me hoof! Me herzens barste! Me hoof! Me hoof!", zat ze te weeën, de handen gezogen op ’r ooren.

Mijntje, met ’n woede-gezicht, alsof ze ’r op los zou ranselen, zocht met 'r oogen wiè ze zou patsen:

„As je nog éen woord zeit, sla ^?k je allemaal op je schmoel, tuig, frot tuig!" —, dreigde ze, kwaadaardig. Dat gaf stilte.

Na-snikkend bevingerde Jaantje ’r bord, waarop nog wat kleevrige pap en Bekkie, rustig op Eli’s knie, keek als in droom naar ’t doen van ’r zusje.

„ ... O, wat hei-’k ’n pijn, wat hei-’k ’n pijn !*, klaagde Essie weer, in de bedstee: „Tuig! Zijne dat kindere? Dat zijne geen kindere! Dat zijne beeste! Dat zijne tuig! — O! O! — Addenoj, wad-’n stekings! — Wad-’n stekings!"...

Mijntje most ’r den pot in ’t bed anreiken en de bedstee-deuren werden gesloten. Terwijl kwam Suikerpeer boven. Dof, zonder spreken, zat-ie over Eleazar, at uit de roodaarden pan de rest van de griespap.

Even voor twaalf reed de koets door de straat, langzaam van paardstap. Het was een dag van zwaar-strie-menden regen. De keien hadden geel-schuurde koppen —

102