Diamantstad

buik van mekander wordt getrokke — En waar die vuile frotterhaurik van 'n dokter blijft! Laat Mijntje u is vertelle hoe dikkels as ik op ’t huissie bin geweest/ In haar stem was angst, angst die behoefte aan klagen had.

„Kleinigheidjes gaan voorbij/ troostte hij: „u moet u niet zoo gauw bang maken/

„Bang .. .” —, zei zij ineens onthutst, flauwtjes-glim-lachend: „wie spreekt daalijk van bang?... Ik wèèt wel dad-’t iïiet God z’n hulp niks is — Maar je ken toch nie wete, wat zeit-ü ? — Zoo’n aardige pijn. — Zoo’n aardige pijn...”

De kinderen slobberden pap, smakkend en zuigend, schrokkig kijkend naar Mijntje die schrapte. Meijer, 't eerst klaar, belikte ’t bord met z’n strakspannen vinger, Bekkie in grappig beweeg doormorste ’r kom. ’t Werd stil bij het tikkend scheppen der lepels, maar Jaantje, bang voor Meijer die sluw van ’r snoepte, wegtrok ’r bord dat ’t glee van de tafel en viel op ’r rokje. Hard klonk ’r gehuil en heftig van woede sloeg ze den jongen in het gelaat.

„Nou! Nou! Is ’t uit!”, dreigde Mijntje.

„Hij heit van me bord genascht!”, schreeuw-huiide het kind, pogend de pap van ’r jurkje in ’t bord terug te lepelen. Maar de gele kwakjes vielen dik op den grond, ’t Dee haar verwoeder schelden: „vuile ganf, smeerlap, dief, pestkop!...”

„Ik heb nie van je bord genascht,” loog Meijer. En ineens was er een koor van jodenstemmetjes: „’t Is wel waar! ’t Is wel waar, Mijntjèèè! Hij heit ’t wel gedaan! Ik heb ⁷t gezien, Mijntjèèè! Mijntjèèèè!... Hij lieg ’t, Mijntjèèèè. Hij is met z’n vinger in ’r bord ge wees, Mijntjèèè!” Zij schreeuwden door elkaar, Esther, Flippie, Jaantje, Meijer, opgewonden —, Jaantje rood van het, huilen, ijverig bezig het sop van ’r jurkje te schrappen.

„Dan zalle me hande afvalle, as ’k ^?t gedaan heb,” schreeuwde Meijer schor.

„Houe jullie je bekke!”, schreeuwde Mijntje, nijdig zich bukkend over de tafel.

101