Diamantstad

Zaterdagavond was 't lijkje gewasschen, gekist. Ze hadden het vlassig haar gekamd, de nageltjes uitgehaald, ^?n schoon hemdje om het klein zuur-stinkend lichaam gewikkeld. Op twee stoelen zag Eleazar het kistje, toen hij dien Zondagmorgen bij Suikerpeer kwam.

Essie lag te bed, koortsig, met krampen. Mijntje had vijf centen gries gekookt, schepte uit een roodaarden pan, bediende de kindren, die aten met honger. Ze slurpten de pap, slobberig-zuigend, monden bekwakt met klodders gries. Bekkie, dé jongste, wroette met grijpende Vingers, smerend de waatrige brei om den spelenden mond — Mijntje, gebogen over de tafel lepelde den pot uit, schraperig-hard langs de randen tot waar op den bodem de portie van water en kluiten voor vader bewaard bleef. Neer was ’t raamgordijn, vergeeld in streeprige plooien. Een bruin-gebrand gat met vaal-bruine pluizen stiet ’n kartelbrok grauwlooden lucht in ’t transparant, waarvoor de kindren, gulzig van hand-heffing aten. Er was eene zoet-rotte benauwing in de kamer en gesmeul van de kachel, stank van den pot met waterig vuil, dien de bedstee voor den armendokter bewaarde, mestvaalten-damp van de koolbladen, ’tkoolsap, de koolsmurrie, zuur geadem van het lijkje op de stoelen, dat in verre ontbinding was. Bij den poot van den stoel, door de vergane rietmatten zitting heen, lekte het, waterig vocht dat de withouten wanden van 't kistje ontsiepte, spettend, met zacht-snelle schrikjes neerdrupte, in den morsigen grond eene rustige holte vrat. Dichtbij lagen vertrapte koolbladen, donker en slijkerig-paars.

«... Bin jij daar Eli?*, vroeg Essie, opzittend in 't bed: „ach, god ik bin zoo ziek ... ’kLoop gemoedereerd leeg... Al drie dage bin ’k an ’t afgaan — net water — water. — En ’n pijn in me lijf. — En in me rug. — ’k Ga geregeld èllek oogeblik...*

t Zal wel betere,* zei hij vrindlijk. Bij de tafel ging-ie zitten, nam driejarig Bekkie op zijn knie.

„Betere... Betere,* klaagde zij kreunend: *ü voelt niet wat ik voel — IJ heit mooi prate — Ik lij aardig — Die krampe! — Die krampe! — 't Is geregeld of me

100