Diamantstad

an wie je wil, an Poddy, an Dovid, an Keggie, of ze zoo mesjogge zoue zijn om tweehonderd kole te koope die stinke as de pest! Tweehonderd frotte kole! — Tweehonderd kol e-van-af val! — Nog, wad-’n sauger! — Waas steh ich aus! Waas steh ich aus!...”

„Krijg ’n miessemissehinne!... ’t Yrete in je lijf zal vergif worde!”, vloekte Suikerpeer, schor, kwaadaardig : „as ’k ooit weer ’n cent handel drijf, vuil sekreet!... Ga jij onder de mensche, doe jij inkoop!. .. Vuil sekreet!... Zal ze me nog verwijte!... Da’s voor me kostelijke sjabbes...”

„Sekreet! Sekreet!”, schreeuwde Essie, verwoed, bleek onder ’r zwarten bandeau: „’n Sekreet da’s je moer, da’s _yje moer! Og wat ’n vuilik, wat ’n kanker van ’n vuilik die de moeder van z’n kindere voor sekreet uitscheldt!... Og, wat ’n pleegisch!...”

„Pleegisch, pleegisch!”, herhaalde Suikerpeer dof, verslappend, rillig: „noem wéér is me moer! Stop jij je kouse! Stop jij je kouse! Schgthuis! Afgedankt schijthuis ! ”

„Da’s je zuster, da’s je zuster,” keef Essie, zangerig-krijschend.

„Wor blind!”, snauwde de groentenjood, oud, op, hurkend bij de kachel, waar-ie z’n stukkende schoenen uit-trapte.

„As jij ’n pestkoorts krgg, zal ik me blind legge, dan hebbe we zamen wrat” —, verwenschte zij, bevend-van-woede en nog lang, gruwelijker vloekend, nou hij lam-lusteloos, met opgetrokken knieën bij ’t vuur zat te rillen, bleef zij op ⁷m afgeven, hitste de ramp-in-de-negotie hen op tot knarsende, bijtende verwijting, waaraan de kindren waren gewend. Bij de tafel waren ze hun spelletje weer begonnen, fluisterend, half-angstig. Meijer dee ook mee, schoof de lucifers-stompen over de bruine verteerde prent en de lamp begeelde rechtstandig de hoofdjes van ziekte-doorvreten, belichtte de kamerhoeken met de etterende kool en het stroo met den slap-bultenden doek.

99