Trinette

9 2

Trinette *n heer met ’n geslepen gezicht en een aardige jonge dame.

De heer zei:

„Ei, ei, de kleine zangeres,” en keek haar na. ’t Was Averino.

„Wat ’n bleeke,” .... dacht Trinette.

In de keuken kwam de order dat ze even moest meehelpen. Ongeduldig gehoorzaamde ’t meisje. Als ’t diner niet bijtijds afgeloopen was, zou ze de plaat wel poetsen, ’t Kwam er nu toch niet meer op aan.

Eindelijk werd haar ’t weekgeld uitbetaald.... Als ze lust had kon ze nog ’n week als noodhulp blijven, tot mevrouw ’n andere meid gehuurd had. Cristine bracht die boodschap over.

.... „Als ’t goed is, zou je hier wachten tot mevrouw bij je komt. ...”

De keukenklok stond op kw-art over achten.

„Nee,” zei Trinette. Ze brandde van ongeduld, streek ⁹1 geld op, holde naar huis.

Frans vloekte. Of ze niet op haar tijd had kunnen passen .... Altijd ’tzelfde met vrouwen.

,/k heb Janneke meegebracht, anders mot je den heelen avond bij Bonnat zitten.... Kom tegen tien uur als ’k voor de tweede maal optree.... tot zoolang mag hij je vrijer zijn ....”

Ze gingen op weg. Weer was er ’n vroolijke drukte in de heele stad. ’t Wemelde overal van voetgangers, vooral op ’t kermisterrein.

’t Maakte denzelfden indruk op ’t meisje.

„Frans .... wat bè-je stil!”

Werkelijk sprak hij weinig, „’k Wor altijd zenuwachtig als ’t m’n tijd is,” zei hij geeuwend.... „onzin.... je hebt gelijk .... ’k moet m’r overheenzetten .... Wil j’s gooien?” Ze stonden voor ’n tent, waar met ’n pijl naar een genummerde, draaiende schijf geworpen werd.

Eerst wierp ze er over.... toen raakte ’t.