Trinette

93

„Nummer drie en veertig.... Bravo!.... ’n glazen karaf.”

Kleurend van pret nam ze ’t gewonnen voorwerp aan. Frans geeuwde weer, nerveus.

.. . „Dag Trini.... tot straks.... loop ’n paar maal de kermis op en neer, hier zijn twee vrijkaarten. ...”

Achter ’n tent zoende hij haar. Janneke keek sullig toe.

„Cristi, Janneke .... willen w’r ’s in?”

*t Was bij ’n reusachtigen draaimolen door stoom gedreven. Paarden, leeuwen, tijgers holden voorbij, ’n glimmering van koperen stangen, ’n weerlichten van gaspitten, ’n rood gewriemel van geborduurde zittingen. Giegelende jongens, stoeiend met gillende meiden hielden zich aan de nekken der beesten vast. Hoog wuifden de rokken, hijgend de boezems. Oogen fonkelden van levenslust, uitgelatenheid, ’n Orgel brulde harde tonen, de machine stampte, floot. Langzaam bedaarde de beweging  de draaimolen hield stil.

„Kom Janneke!” ....

Ze klommen er in. Trinette op ’n leeuw. Janneke op ’n tijger. De molen vulde zich. Overal vroolijk gelach.

De bel klinkt. Vooruit!

Cristi! Ze houdt zich angstig vast. Alles begint te draaien. De leeuw stampt op en neer. Hou op! Hou op ! Ze wil eruit. Ze wordt duizelig. Janneke! Eindelijk went ze er an. De nieuwsgierige kijkers op straat dwarrelen. Ze herkent gezichten. Daar staat Gonne. Dat is zijn baard en zijn flambard. Weg is-ie! Nog eens. Nu ziet-ie haar. Beleefd neemt-ie z’n hoed af. Cristi, hoe grappig! . . .. Bonjour! Weg is-ie. Kijk daar hè-j’m weer. Hij lacht, hij wenkt. Bonjour! Bonjour!

Als ze uitstapt komt hij naar haar toe.

„’k Heb je dadelijk herkend ....”

„Ik ook ... .”

„Ben je heelemaal alleen op de kermis?”

„Nee.... met.... Waar is-ie.. .. ? Janneke! Janneke!" .. .