Trinette

go

„Goed.. ..”

„’k Zal ’t an je oom zeggen .. .

„Dat kan ’k zelf wel.... ’t Hing me toch al de keel uit, altijd met dat nare kind rond te loopen . ..

Madame verwaardigde zich niet de weerbarstige bonne verder te antwoorden.

Trinette bleef opgewonden achter. Tranen van spijt stonden in haar oogen. ’t Kon haar niks schelen. Ze zou wel ’n anderen dienst vinden.

In de keuken wachtte Cristine haar lachend.

„Heb ’k ’t je niet voorspeld?”

„Hou je mond, ouwe draak!”

„Al die tegenwoordige boojen ....”

„Al die tegenwoordige boojen.. .Trinette bootste ’t neusgeluid na.... „jou zou meneer zeker niet onder je kin strijken!”

„Je bent ’n kleine serpent!”

„Jij .... ’n . ... ’n . .. . ’n trompet!”

.... „Sacrée canaille!”

Toen eindigde Trinette met ’n veelzeggend „Stik!” en draaide haar den rug toe.

Om acht uur kwam ze thuis, met ’n gevoel alsof ze zou beginnen te huilen. Maar Frans zat in de kamer. Bij ’t gezicht van tante had ze geen moed om nu te zeggen. Ze zou wachten tot Maandagmorgen. Er lag toch nog altijd een Zondag tusschen.

Frans kon maar ’n paar oogenblikken blijven. Om half tien trad hij op, daarna nog eens om half elf. Hij was even komen aanwippen, om te vragen of men morgenavond kwam kijken. Tante had geen lust.... Ze had er genoeg van om met Florent en Trinette samen kermis te houden.

„’k Zou ’t zoo graag zien,” merkte ’t meisje op.

„Laat ze dan alleen gaan,” zei Frans.

Tante dacht na.

„Nee,” bromde Florent: ... „dat hoort niet” ...