Trinette

van den feestavond, van den optocht, van de stad, van de kermis, van Frans .... O God, o God!. ... Dat ze hier moest zitten, terwijl de napret haar warm doortintelde. Onrustig sprong ze op, ging over ’t dikke, wollige tapijt, stond vol bewondering voor de toilettafel. Een groote, rijk-vergulde, gebeeldhouwde spiegel hing boven het marmeren blad. Een elegant kraantje stond naast de draaibare kom. Fleschjes met heerlijke odeur, tandwater, haarolie vulden ’n marmeren plaat, die op donkere spijltjes rustte. Schuw keek ze om, nam ’n paar droppels olie op de hand, wreef ⁹t zich over ’t haar en op haar zakdoek sprenkelde ze eau de cologne. Cristi! Wat ’n geur.... om je dood an te ruiken. Ze snuffelde verder rond. De deur links voerde in de badkamer.... ze zou er wat voor geven daarin ’n bad te nemen. Op ’n stoel lag ’t kanten hemd van Madame Greiner. Ze snoof op de weelde der kamer, betastte ’t mooie bed, opende de kasten waarin de japons hingen, zette zich weer in den luierstoel, rekte de leden, soesde, weelderig, confuus, over de kamer, Brussel, rijk zijn .... gelukkig ....

„Hoe is ’t kind?... .” Madame Greiner was uit de stad teruggekeerd.

„Rustig, mevrouw .... hij slaapt. .. .”

De vrouw van den bankier boog zich over haar zoontje, stond stil, de lucht opsnuivend.

.... „Wie heeft odeur gebruikt?”

„Wie? .... niemand.”

„Ik ruik ’t.”

„Heusch. ...”

„Je haar glimt, Trinette . ..

„ . . . . Heusch ....”

Nu werd mevrouw driftig.

.... „Toen ’k laatst binnenkwam, maakte je gekheid met meneer .... nu steel je odeur en sta je me voor te liegen —” „’k Heb geen . . ..”

.... „Hou je mond, brutale meid . . .. ’k Heb genoeg van je ... . Maandag kun je wegblijven ! . ..”