Trinette

37

Nijdig rukte hij aan den deurknop.

.... „Flauwe bliksem!...”

„Wees toch stil! . . .

„’k Wil niet stil zijn.” Met z’n voet dreunde hij tegen de deur. Nu trok Trinette snel haar jakje aan, schoof voorzichtig den grendel weg, hield ’t voetje tegen de deur.

„Ga nou slapen .... toe .... wees nou niet kinderachtig!” Met lodderige oogen gluurde hij door de reet.

„Neem dan je voet weg!.. ..”

„Nee .... ’k wil je niet hier hebben . ..

Lachend zette hij z’n zwaren schouder tegen de deur. Trinette vloog achteruit, de deur viel met z’n zware bons tegen ’t bed aan.

„Jezus.... daar is tante!”

Op de zoldertrap vertoonde zich ’n etherische gestalte: tante Adrienne in nachthemd, op bloote voeten. De kaars, die ze in de hand hield, verlichtte haar woedend gezicht, waarom loshangende haren zwierden.

In ’t eerste oogenblik wist ze niet anders dan schorrig te zeggen:

„Crapule!.... Crapule!”

Toen keerde ze zich tot ’t meisje.

„Waarom laat j’m binnen, mauvaise garee ...”

„Dat heb ’k niet gedaan ...

„Dat hè-je wel! .. . .”

„Nie-waar ., . . hij ’s dronken !”

„Maak nou niet zoo’n embarras,” gromde Florent met de oogen knippend.

„Jou zeg ’k je dienst op!” brulde Madame Manson.

„Al wel, dan ben ’k van je af!”

„Crapule!....”

„Kruip maar bij Jean .... die ligt benejen op je te wachten. Ha! Ha! Ha!....”

Een oogenblik dacht Trinette dat tante hem aan zou vliegen. Bleek luisterde ze toe, angstig ’t jakje vasthoudende, om den blooten hals te verbergen.