Trinette

86

Voor ze ’t wisten waren ze bij de huisdeur; toch hadden ze ’n half uur geloopen.

Frans nam afscheid.

Trinette ging naar boven.

Op haar kamer wierp ze ’t raam open, liet de frissche nachtlucht binnenstroomen. Ze trok haar japon uit, bleef met bloote armen en schouders voor ’t venster staan. Dat dee haar goed.

Zacht werd er op de deur getikt.

„Wie is daar?”

„Ikke!....”

’t Was Florent. De cognac scheen hem in ’t hoofd te spelen.

„Wat mot je? . .. .”

„Doe ’s open . . ..”

„Nee!”

„Flauwe meid .... ’k wou wat praten ....”

„Nee.... ’k heb me japon al uitgetrokken.”

„Dat hindert niks.”

,/k Doe niet open.... zeg ’t zoo maar.”

„’k Mot je ’n geheim vertellen Doe nou open toe.”

Ze aarzelde.

„Nee!.... Nee!”

„Dan maak ’k leven . .. .”

Hij begon harder te kloppen.

„ .... Bè-je, dol, Florent? Bè-je dronken? Als tante

’t hoort.”

„Kan me niks schelen.”

„’k Sta in me bloote armen ....”

„Da’s juist aardig! ” hij lachte hardop.

„Stil, toch!”

.... ,/k Maal geen cent om je tante.... Zoo’n oud wijf.... As ze niet zoet is, ga ’k weg.... Wil je nou opendoen?”

„Nee....”