Trinette

8₄

achteraan, voorbij Bidel. Ze slenterden voort, gestooten, geduwd, tot ze uitgeput even uitrustten in ’n kraam, waar pataten en ijs verkrijgbaar waren.

„Hoe vin j’t,” vroeg Fontan.

... „O .. . ’k ben zoo moe.”

Dat was ’t eenige wat ze antwoordde. Zes porties pataten werden opgebracht. Florent dronk cognac, vroolijk, gooide de vrouwen met schijfjes aardappel. Ze wierpen schaterend terug. Nog zes porties. Fontan at gulzig, ’t Was voor hem een middagmaal.

Nieuwsgierig lette Trinette op alles wat voorviel. Cristi, wat ’n handige meid in ’t buffet! Ze vulde de borden en strooide met zout, zóo vlug, dat de pataten klaarstonden voor de bedienden bij haar waren. In alle kamertjes at men. Overal klonk gelach, uitgelaten vroolijkheid.

Florent dronk nóg meer cognac, bestelde ’n portie ijs. Hij en tante Adrienne namen om beurt ’n lepeltje, trokken leelijke gezichten, kregen er pijn van in de tanden. De moeheid verdween. Florent blafte en ’t gezelschap brulde van ’t lachen .... Of Trinette óok ijs wou ? .. . Ze durfde niet.. .. wou ’t wel eens probeeren. Voorzichtig proefde ze. Cristi, ’t brandde, gloeide in haar mond, ’t trok de koonen samen. Tranen kwamen haar in de oogen, zóo als ze ’t uitschaterde.

Eindelijk ging men weer op weg.

Fontan nam afscheid. De algemeene vroolijkheid hinderde hem.

Men was blij dat-ie heenging.... zoo’n zuur ontevreden bakkes!

’t Was bij elven geworden. Trinette had moeite om Jan-neke mee te trekken, ’t Kind wou ieder oogenblik blijven kijken naar de stoommachines, die den draaimolen in beweging brachten.

„Kom dan toch, Janneke!”

„Laat me toch,” en hij liet zich sleepen, droomerig omkijkend naar de dampende machines.